Անդրանիկ Կարենի Օհանյանի պատմությունը լցված է անսպառ ոգով ու անթերի նվիրումով։ Նա ծնվել է 2000 թվականի նոյեմբերի 29-ին, Արարատի մարզի Մասիս քաղաքում՝ մի ընտանիքում, որտեղ մեծարումը ու հայրենասիրությունը սերնդեսերունդ փոխանցվում էին։ Մասիս քաղաքի N3 հիմնական դպրոցը նրա կրթական առաջին պատը դարձավ, որտեղ փոքրիկ Անդրանիկը արդեն երազում էր ծառայել հայրենիքին։ 9-րդ դասարանից նա միացավ Արմավիրի մարզի «Տիգրան Մեծ» ռազմական վարժարանի կրտսեր շարքերը՝ հստակ գիտակցելով իր ընտրած ուղին՝ զինվորական հզորություն և պատասխանատվություն կրելու պատրաստակամությունը։
2019 թվականի հունվարի 26-ին, երբ հայրենիքը առավել քան երբևէ կարիք ուներ իր պաշտպանների, Անդրանիկը զորակոչվեց «ԵՍ ԵՄ» ծրագրով ծառայության։ Մարտունի 3 զորամասում նա ծառայեց որպես շարքային գնդացրորդի օգնական՝ պատրաստակամ և սրտացավ։ Պատերազմի սարսափալի օրերին նա ամրապնդեց իր հայրենասիրությունը՝ պաշտպանելով Մարտունու և Ասկերանի դիրքերը։ Նրա ջանքերով ոչնչացվեցին հակառակորդի 11 դիտակետ և 1 հրամանատարական կետ՝ մեծապես ամրապնդելով մեր պաշտպանական շերտերը։
Այդ ծանր օրերին, երբ ճակատագիրը վճռվում էր ամեն մի րոպեում, Անդրանիկը իր վաշտով կռվեց Հադրութի համար մղվող անարդար, բայց հերոսական մարտերում։ Հոկտեմբերի 11-ին, հանուն հայրենիքի ու ժողովրդի խաղաղության, նա ոգեկոչվեց որպես իր վաշտի 73 հոգանոց անմահ զինվորների հերոսական կռիվների մի անբաժանելի մասնիկ։ Նա քաջաբար ընկավ, սակայն նրա հիշատակը մնաց վառ և անսասան, ինչպես հայրենիքի աներևույթ, բայց անխախտ պաշտպանությունը։
Հետմահու արժանացավ «Մարտական խաչ» 2-րդ աստիճանի և «Մարտական ծառայություն» շքանշաններին՝ խրախուսելով իր անկոտրում կամքը, պատասխանատվությունն ու հայրենասիրությունը։ Անդրանիկ Կարենի Օհանյանի անունը հավերժ կմնա մեր ժողովրդի հիշողության մեջ՝ որպես իրականության դաս, թե ինչպես պետք է սիրել ու պաշտպանել հայրենիքը։ Նրա հերոսությունը ոգեշնչում է յուրաքանչյուրիս շարունակել պայքարը ազատության և խաղաղության համար։