«Մի քանի վայրկյան՝ ողջ կյանքի արժեքով. ինչպես փրկեցի մի աղջնակի՝ բառացիորեն հրեշի ձեռքից».
Մի քանի օր առաջ սովորական օր էր թվում։ Աշխատանքից տուն էի գնում՝ հոգնած, մտքով լրիվ ուրիշ տեղերում, երբ մի պահ կանգ առա… Ու թվում է՝ այդ պահը դեռ չի ավարտվել։ Տեսարանը, որ ընկավ աչքերիս, սառեցրեց արյանս։
Իմ տարիքի մի տղամարդ՝ քաշելով, բառացիորեն քարշ տալով տանում էր մոտ 10 տարեկան մի աղջնակի։ Հեռվից թվում էր՝ կարող է հայր ու դուստր լինել։ Բայց մի բան չէր տեղավորվում գլխումս։ Այդ աղջնակի աչքերը… Շարունակ նայում էր շուրջը, վախեցած, շփոթված, փրկություն փնտրող հայացքով։ Իսկ տղամարդը բռնել էր նրա ձեռքը ոչ թե նուրբ, այլ ամուր՝ դաստակից, ուժով։
Մոտեցա իրենց՝ ձևացնելով, թե ուղղակի նույն ճանապարհով եմ գնում։ Աչքի պոչով հետևում էի ամեն շարժման։ Ինչ-որ բան ներսումս սկսեց բղավել. «Սա նորմալ չի։ Ստուգիր։ Հիմա՛։»
Երբ արդեն գրեթե կողք-կողքի էինք, նայեցի աղջկա դեմքին՝ ու սարսափեցի։ Նա շուրթերով լուռ արտասանում էր՝ «Օգնի՛ր»։
Արյունը խփեց գլխիս։ Սառած չմնացի։ Ակնթարթում արձագանքեցի։ Նետվեցի աղջկա կողմը, կտրուկ քաշեցի նրա ձեռքը այդ մարդու բռի միջից ու կտրուկ հարցրեցի.
– Էս մարդը քո ինչն ա՞։
Աղջիկը, կարծես զգալով, որ այլևս մենակ չէ, սկսեց բարձր ձայնով լացել։ Նրա լացը մի ամբողջ պատմություն էր։ Իսկ ես ամբողջ ուժով գոռացի.
– Օգնե՜ք։ Ոստիկանությու՜ն։
Տղամարդը մի պահ նայեց շուրջը, հետո փախավ։ Ուղղակի փախավ։ Իսկ ես գրկեցի աղջկան։ Մի անծանոթ, բայց արդեն հարազատ հոգի, որին մի սխալ պահ կարող էր ջնջել կյանքի երջանկությունից։
Հետո պարզվեց՝ աղջիկը երբեք նրան չէր ճանաչել։ Նա ուղղակի դուրս էր եկել դպրոցից, երբ այդ մարդը մոտեցել էր՝ ինչ-որ պատրվակով։ Իր ընտանիքը մինչև հիմա շփվում է ինձ հետ։ Նրանց համար ես դարձել եմ ոչ թե պարզապես անցորդ, այլ փրկություն։
Եվ հիմա, երբ հիշում եմ այդ օրը, մեկ բան եմ մտածում՝
միայն մի պահ էր պետք, մեկ քայլին ընդառաջ՝ ու մի ամբողջ կյանք փրկվեց։