Ես ընկեր ունեմ, ով 70 տարեկան է։ Նա հոսպիտալացվել է ինսուլտով, բայց ես բոլոր մանրամասներին չգիտեմ։
Կա՛մ տարիքի, կա՛մ ոչ պատշաճ ապրելակերպի պատճառով (անառողջ սնունդ, բացօթյա զբոսանքների պակաս և այլն) որդին արդեն մի քանի տարի է, ինչ ապրում է 1000 կմ հեռավորության վրա գտնվող այլ քաղաքում։ Նա այնտեղ ունի իր ընտանիքը՝ կինն ու երեխաները։ Նրա մայրը կաթված էր ստացել։ Հարևանները շտապօգնություն են կանչել։ Այս մասին իմացել են հեռավոր ազգականները և այժմ այցելում են կնոջը հիվանդանոցում։ Նա կամաց-կամաց վերադառնում է ինքն իրեն, բայց դեռ չի կարողանում վեր կենալ:
Որդին միայն մեկ անգամ է զանգահարել, դեղերի գումարը փոխանցել ու վերջ։ Նա ուրիշ ոչինչ չի արել։ Նա չի կարող գալ այստեղ: Այն ունի իր խնդիրները, որոնք անհապաղ լուծում են պահանջում: Եվ նրան չի հետաքրքրում, թե ինչ կլինի իր մոր հետ։ Ինչպե՞ս կարող էր օգնել նրան, եթե նա գար: Ոչ մեկի մեջ։ Միայն փողով։
Հեռավոր բարեկամներն ամեն օր այցելում են կնոջը հիվանդանոցում և գնում բոլոր անհրաժեշտ դեղամիջոցները։ Հարցնում են՝ ինչպես է, խնդրում են բոլոր մանրամասները՝ իրավիճակը հասկանալու համար։
Հիմա ունեմ հետևյալ հարցը.
Ի՞նչ ենք անում մենք՝ մայրեր, որ մեր երեխաներն այդպես են վարվում մեր նկատմամբ։ Համոզված եմ, որ երեխաները նույն վերաբերմունքն ունեն մեր նկատմամբ, ինչ մենք՝ նրանց նկատմամբ։ Սա նշանակում է, որ ծնողների հանդեպ նրանց վերաբերմունքը կախված է նրանց դաստիարակությունից, նրանից, թե ինչ են ասել մեծերը, ինչ են արել, ինչ կարող են բացատրել։
Ես հավատում եմ, որ եթե մայրը դաժան ու անարդար է վարվել իր երեխայի նկատմամբ, ապա նույնը կստանա դրա դիմաց:
Վստահ եմ, որ վատ երեխաներ կամ թոռներ չկան, միայն վատ ծնողներ կան։ Ուզում ես լավը լինել, բայց չես կարող։ Բայց ինչպե՞ս դառնալ լավը, քանի դեռ ուշ չէ: Դուք պետք է լավ օրինակ ծառայեք:
Եթե երեխան տեսել է, թե ինչպես է մայրը խնամում տատիկին, նա կյուրացնի այն։ Սակայն գիտեմ, որ կոնկրետ այս ընտանիքում այդպես չէր։ Որդին դա չի տեսել, քանի որ մայրը կյանքի վերջին տարիներին չէր ցանկանում շփվել մոր հետ։
Այն ամենը, ինչ անում ենք, բումերանգի պես վերադառնում է մեզ: Կյանքը, թեև տարօրինակ է, բայց արդար է։