Գյուղում, որտեղ բոլորը իրար ճանաչում էին, ապրում էին Անահիտը, նրա միակ որդին՝ Արտակը, և հարսը՝ Մարինեն։ Անահիտը միշտ հպարտացել էր իր որդով. նա մեծացրել էր Արտակին մեծ սիրով, աշխատասիրություն ու պատասխանատվություն սովորեցնելով։ Սակայն ամեն ինչ փոխվեց, երբ Մարինեն դարձավ նրա կինը։
Մարինեն քաղաքից էր՝ կոկիկ, համարձակ և բավականին ինքնավստահ։ Սկզբում բոլորը մտածում էին, որ նա հիանալի կին կլինի Արտակի համար, բայց շուտով պարզվեց՝ Մարինեն բոլորովին այլ մարդ էր, քան սպասում էին։
Մի օր, երբ Անահիտը մտավ խոհանոց, տեսավ, որ սառնարանն ամբողջովին դատարկ է։ Մարինեն նստած էր խոհանոցի սեղանի մոտ, գրկած հեռախոսը, ժպտալով ինչ-որ մեկի հետ զրուցում էր։
- Մարինե ջան, ինչու՞ ոչինչ չկա սառնարանում, — հարցրեց Անահիտը նուրբ ձայնով։
- Հըմ, բա ձեր տղային հարցրեք, ինչու փող չի բերում տուն։ Ես ի՞նչ եմ՝ ձեր տան ծառան, որ ամեն ինչ հոգամ, — առանց աչքը բարձրացնելու պատասխանեց հարսը։
Անահիտի սիրտը կծկվեց։ Նա չէր հավատում իր ականջներին։ Այդ պահին Արտակը մտավ տուն, թեթև ժպիտով ու առանց հասկանալու, թե ինչ է կատարվում։
- Արտակ ջան, չէի՞ր կարող գոնե շուկա գնալ։ Տունը դատարկ է, իսկ Մարինեն ասում է, թե դու պետք է զբաղվես այդ հարցով, — մեղմ ասաց Անահիտը՝ հույս ունենալով, որ որդին կկողմնորոշի իրավիճակը։
- Մայրի՛կ, հանգիստ թողեք Մարինեին։ Նա հոգնած է, ամբողջ օրը զբաղված է եղել իր գործերով։ Ես հետո մի բան կբերեմ։
Մարինեն այդ խոսքերի վրա ծիծաղեց, նստած տեղից հեգնանքով նայեց սկեսուրին։
- Տեսնո՞ւմ եք, մայրիկ ջան, Արտակն ամեն ինչ հասկանում է։ Ձեզ էլ պետք չի անտեղի խառնվել։
Անահիտն այլևս չկարողացավ դիմանալ։ Նա հեռացավ իր սենյակ, աչքերը լցված։ Մտքում հարց էր տալիս ինքն իրեն. «Ինչո՞ւ Արտակը թույլ տվեց, որ այս աղջիկն իր թուլամորթությունն այսքան ակնհայտ դարձնի։ Այդպես էլ չսովորեցի նրան՝ ինչպես հարգել իրեն ու պաշտպանել իր ընտանիքը»։
Հաջորդ օրն արդեն ամբողջ գյուղը գիտեր Մարինեի պահվածքի մասին։ Իսկ Արտակը՝ ամոթահար, շարունակ ծիծաղի առարկա էր դառնում գյուղում, բայց նա ոչինչ չէր անում, կարծես ամեն ինչ կարգին էր։
Անահիտը գիշերները չէր քնում։ Նա հասկանում էր, որ Մարինեն ոչ միայն հարս չէ, այլ նաև դառնում էր խոչընդոտ ընտանիքի ներդաշնակության համար։ Բայց նրա սիրտն առավել ցավում էր Արտակի թուլության համար։ Մի օր նա իրեն խոստացավ.
- Ես կսովորեցնեմ Արտակին արժանապատվություն պահել, թեկուզ դա ինձ կյանք արժենա։
Պատմությունն այդպես էլ չավարտվեց. Մարինեի ու Արտակի հարաբերությունները դառնում էին ավելի լարված, բայց Անահիտը չհանձնվեց։ Նա հավատում էր, որ որդին կարող է փոխվել, միայն թե պետք էր գտնել ճիշտ միջոցը։
