«Սկեսուրս հրապարակայնորեն նվաստացրեց ինձ հարսանիքիս օրը. Բայց ես այդ օրը դարձրի հաղթանակ իմ մարմնի, սիրո և արժանապատվության համար»։
Սկզբում ամեն ինչ հեքիաթի պես էր թվում։ Ես ավարտեցի համալսարանը, մնացի ապրելու քաղաքում, որտեղ սովորել էի, գտա աշխատանք, կյանքը խաղաղ ու լավ էր ընթանում։ Բայց հետո՝ կամաց-կամաց, ես սկսեցի գիրանալ։ Աննկատ կիլոգրամները դարձան ծանր բեռ՝ ոչ միայն իմ մարմնի, այլ նաև հոգու համար։
Արագ հասա 86 կգ-ի։ Հայելու մեջ ինձ տեսնելիս երբեմն սարսափում էի։ Սկսեցի խուսափել լուսանկարներից, հանդիպումներից, շրջում էի լայն շորերով՝ կարծես փորձում էի անհետանալ սեփական մարմնի միջից։ Բայց մի օր ասացի ինձ. «Բավակա՛ն է»։ Սիրում եմ համեղ ուտել, սիրում եմ ապրել։ Եվ եթե պետք է ամբողջ կյանքս անցկացնել անընդհատ ինքնասահմանափակման մեջ՝ հանուն ուրիշների կարծիքի, ես այդ խաղում պարտվելու եմ։
Եվ հենց այդ ժամանակ ես հանդիպեցի Միխայիլին։ Նա չտեսավ «գիրուկ աղջկա», նա տեսավ ինձ՝ իրական ինձ։ Նրա հայացքի մեջ ես զգացի՝ ես գեղեցիկ եմ։ Բայց իմ երջանկության մեջ մտնում էին ուրիշները։ Սկսեցի խուսափել իմ հին ընկերներից, քանի որ նրանք անընդհատ ասում էին. «Տանյա, ի՞նչ է պատահել քեզ հետ, ինչու՞ ես այդքան գիրացել»։
Երբ Միխայիլը առաջարկեց ինձ ամուսնանալ, ես զգացի՝ սա իմ պահն է։ Բայց հետո մենք գնացինք նրա ծնողների տուն։ Եվ այն, ինչ ասաց սկեսուրս, ես երբեք չեմ մոռանա։
Նա նայեց ինձ գլխից ոտք ու ասաց.
«Քո կազմվածքով հարսանեկան սպիտակ զգեստ կրելն ուղղակի ծիծաղելի կլինի։ Դու տգեղ կլինես։ Մի՛ արա դա»։
Իմ երազանքն էր սպիտակ զգեստով կանգնել իմ սիրելիի կողքին։ Երազանք, որ գրկախառնվել էր ինձ դեռ մանկուց։ Իսկ հիմա մի կին՝ ումից ես սպասում էի գոնե մի կաթիլ ջերմություն, պարզապես խորտակեց այն մի հարվածով։ Ես չէի կարող խոսել։ Ամոթը խեղդում էր կոկորդս։
Բայց Միխայիլը ինձ սեղմեց իր կրծքին։ Նա շշնջաց. «Դու կլինես իմ կյանքի ամենագեղեցիկ հարսը։ Ես ինքս կգնեմ քեզ այն զգեստը, որը երբեւէ երազել ես»։
Մենք սկսեցինք հարսանեկան պատրաստությունները։ Ես ընտրեցի մի շքեղ սպիտակ զգեստ, որը ձուլվում էր իմ կազմվածքին այնպես, որ ինձ թվում էր՝ ես թագուհի եմ։ Տոնակատարության օրը մոտենում էր։ Բայց սկեսուրիս արհամարհանքը ինձ ուղեկցում էր ամեն քայլափոխի։ Նրա հայացքը, նրա քչփչոցները հյուրերի հետ… Ես զգում էի, ինչպես են որոշ կանայք մի տեսակ հիասթափությամբ ինձ նայում։ Ես ուզում էի փախչել։
Բայց հետո Միխայիլը մոտեցավ միկրոֆոնին ու արեց մի բան, ինչին ոչ ոք չէր սպասում։ Նա արտասանեց բանաստեղծություն՝ գրված հենց իմ մասին։ Այդ տողերում կար մաքուր սեր, կար պայքար, կար հիացմունք։ Ես արտասվում էի։ Ոչ թե վիրավորանքից, այլ՝ շնորհակալությունից։ Նա սիրում էր ինձ հենց այսպիսին՝ ամբողջովին, առանց պայմանների։
Անձրևոտ երեկո էր, երբ դուրս եկա դահլիճից՝ մի փոքր շունչ քաշելու։ Եվ լսեցի մի զրույց․
— «Ի՞նչ է գտել այս ճարպագնդի մեջ»։
— «Կարող էր գոնե մի քիչ նիհարել, խեղճ տղան այդքան փող է ծախսել հարսանիքի վրա»։
Այդ բառերը ներսս ավիրեցին։ Բայց ես վերադարձա դահլիճ ու տեսա Միխայիլի աչքերը։ Այդ հայացքը փրկեց ինձ։ Այդ հայացքում կար վստահություն, սեր ու հիացմունք։ Ես նրա համար էի գեղեցիկ, և ուրիշների կարծիքը այլևս ոչ մի արժեք չուներ։
Մեղրամիսն անցավ հրաշալի։ Միխայիլը չէր դադարում գրկել ինձ, ասել, թե որքան երջանիկ է ինձ հետ։ Մինչ օրս նա շարունակում է նվիրել ինձ բանաստեղծություններ, փոքրիկ անակնկալներ, ասել, թե որքան գեղեցիկ եմ ես։
Բայց աշխարհը չի փոխվում այդքան հեշտ։ Մարդիկ դեռ չեն դադարում շշնջալ, քննադատել, չարախոսել։ Նրանք զարմանում են՝ ինչպես է նա ապրում նման կնոջ հետ։ Բայց ես էլ եմ զարմանում՝ ինչու են մարդիկ այդքան զբաղված ուրիշների կյանքերով։
Միգուցե ես չհամապատասխանեմ ձեր ստանդարտներին, բայց ես ապրում եմ սիրո մեջ։ Իսկ դա է միակ չափանիշը, որ իսկապես նշանակություն ունի։