Մի քանի օր առաջ գործի տեղում ինձ շատ վատ զգացի, մարմինս թուլացավ, և ընկերներիս օգնությամբ ինձ հիվանդանոց տարան։ Այնտեղ բժիշկները ստուգումներ կատարեցին, և երբ արդյունքները հայտնվեցին, ես ինձ լիովին կորած զգացի։ Չգիտեի, թե ինչպես պետք է տուն վերադառնամ և հորս աչքերի մեջ նայեմ։ Ինձ թվում էր, թե ամեն ինչ իմ մոր մեղքն էր, թեև հիմա հասկանում եմ, որ դա ճիշտ չէ։ Բայց այդ պահին ես չէի կարողանում այլ կերպ մտածել։
Ես դեռ երիտասարդ եմ, ընդամենը քսան տարեկան։ Նոր եմ ավարտել ուսումս և աշխատանքի անցել որպես վաճառքի մենեջեր։ Կյանքս նոր էր սկսվում, ես երազանքներ ունեի, պլաններ, բայց հիմա ամեն ինչ կարծես գլխիվայր շուռ եկավ։
Մի տղա էի հանդիպել, նա իմ առաջին սերն էր։ Մենք միասին էինք, և նա խոստացավ, որ կամուսնանա ինձ հետ։ Ես նրան վստահեցի, սիրեցի, բայց նա ինձ խաբեց։ Մի օր էլ ուղղակի անհետացավ, ինչպես եթե երբեք չլիներ։ Նա ինձ մատների վրա պտտեցրեց, իմ զգացմունքներով խաղաց, և հետո թողեց, գնաց։ Ես այնքան վիրավորված էի, որ իմ ավագ եղբորը ասեցի, որ գտնի նրան և բերի, բայց նա արդեն անհետացել էր, հետքն էլ չկար։
Եվ ահա, մի քանի օր առաջ, երբ գործի տեղում վատ զգացի և ինձ հիվանդանոց տարան, բժիշկները ստուգումներից հետո ինձ անսպասելի լուր տարան։ Նրանք ասացին, որ ես հղի եմ։ Դուք չեք պատկերացնի, թե ինչ զգացի այդ պահին։ Ես լիովին շշմել էի, շոկի մեջ էի։ Ես երբեք չէի պատկերացնում, որ ինձ հետ կարող է նման բան պատահել։
Հիմա չգիտեմ, թե ինչպես պետք է տուն գնամ, ինչպես նայեմ հորս աչքերի մեջ։ Ինչպես ասեմ նրան ճշմարտությունը։ Իսկապես, սա այնպիսի բան է, որ թաքցնել չի լինի։ Վաղ թե ուշ բոլորը կիմանան, և ես չգիտեմ, թե ինչպես պետք է դիմանամ այդ ամենին։
Ես միշտ մտածում էի, որ ամեն ինչ իմ մոր մեղքն է։ Նա էր, որ ինձ ծանոթացրեց այդ տղայի հետ։ Նա ասում էր, որ նա լավ տղա է, որ կարող եմ նրան վստահել։ Բայց հիմա հասկանում եմ, որ մեղավորը ես եմ, ես էի, որ թույլ տվեցի, որ իմ կյանքն այսպես շրջվի։ Բայց ինչ էլ որ լինի, ես պետք է գտնեմ ուժ ինձանում, որպեսզի կարողանամ դիմանալ այս ամենին և շարունակել կյանքս։