Իրավիճակը հետեւյալն է: Երբ աղջիկս ծննդաբերեց, ես փորձեցի օգնել նրան՝ նստել եմ թոռնուհուս հետ, զբոսնել եմ նրա հետ, կերակրել, շորերը լվանալ։ Փորձեցի ամեն ինչ անել, որպեսզի աղջիկս հանգստանա, քանի որ գիտեմ, թե որքան դժվար է փոքր երեխային խնամելը։
Բայց հետո իմ օգնությունը դարձավ գլխացավանք հենց ինձ համար: Աղջիկս և նրա ամուսինը սկսեցին մարզասրահ հաճախել, մեքենա վարելու դասեր, ընկերների հետ դուրս գալ, և նրանք իրենց թոռնուհուն բերում էին ինձ մոտ՝ «մնա նրա հետ, մենք ծրագրեր ունենք»: Միևնույն ժամանակ նրանց չէր հետաքրքրում, որ ես էլ ունեմ իմ ծրագրերը։ Ես հավատում եմ, որ լինելով թոշակառու՝ կարող եմ ինձ թույլ տալ մի փոքր հանգստանալ և իմ «փափագները»:
Աղջիկս կարող էր ինձ զանգահարել կեսօրին և ասել, որ ես պետք է թոռնուհուս մանկապարտեզից վերցնեմ, քանի որ ընկերությունում խնջույքի պատճառով նա չի կարողացել, իսկ փեսաս գնացել էր ձկնորսության:
Այո, ես բարկացել էի, բայց այնուամենայնիվ գնացի թոռնիկիս վերցնելու։ Ես նրան չեմ թողնում մանկապարտեզում:
Այսօր անսովոր բան տեղի ունեցավ: Աղջիկս զանգահարեց և ասաց, որ երկու շաբաթով արձակուրդ են գնալու Թուրքիա։ Ես ուրախացա և ասացի, որ թոռնուհիս հաճույքով կմնա ծովափում։ Սակայն պարզվեց, որ նրանք որոշել են առանց երեխայի գնալ, ուստի իրենց թոռնուհուն թողեցին ինձ մոտ։ Հենց այդպես: Ինձնից իմ կարծիքն անգամ չհարցրին։ Նրանք ինձ ուղղակի կանգնեցրին կատարված փաստի առաջ:
Այլևս չդիմացա և աղջկաս ասացի, որ դայակ չեմ: Նրանք երեխա ունեն և պետք է իրենց կյանքը պլանավորեն՝ հաշվի առնելով, որ երեխա ունեն։ Ճամփորդությունը, ժամանցը և բոլոր տեսակի «փափագները» պետք է պլանավորել ծնող լինելու հանգամանքով:
Ես աղջկաս հարցրի, թե ինչու են նրանք այս որոշումը կայացրել առանց ինձանից իմ կարծիքը հարցնելու: Աղջիկս պատասխանեց. «Դու թոշակառու ես: Դուք միեւնույն է անելու բան չունեք»։ Աղջկաս ասացի, որ համաձայն չեմ թոռնուհուս խնամել ու այս անգամ էլ ունեմ ծրագրեր՝ ընկերոջս հետ գնալու ենք հյուրատուն հանգստանալու։ Թող երեխային իրենց հետ տանեն։
Ես վիճեցի աղջկաս հետ… Նա ասաց, որ ես սարսափելի տատիկ եմ: Ինչ վերաբերում է ինձ, ես ուղղակի ինձ ոչ դայակ եմ համարում, ոչ էլ սպասուհի։
Չգիտեմ՝ ճի՞շտ վարվեցի, թե՞ ոչ…
Արտահայտեք Ձեր կարծիքը, խնդրում եմ…