Պաուլինան ստուգեց, թե արդյոք խոհանոցում որևէ մեկը կա: Նա մի քանի սենդվիչներ պատրաստեց և մի քիչ թեյ լցրեց։ Նա վերցրեց սկուտեղը և տարավ սենյակ:
-Քնո՞ւմ են: հարցրեց ամուսինը.
-Այո՜ Սուս մնա! ուտել!
— Շնորհակալություն: Նա դեռ ուզում է խաղալ!
Առավոտյան գնացին աշխատանքի։ Նրանք շտապեցին պատրաստվել։
— Մայրիկ, բարև: Ինչ է այսօր նախաճաշելու համար: — հարցրեց Պյոտրը։
-Բարի լույս, տղաս: Թեյ՞ Նախընտրում եք կակաո? հարցրեց օրիորդ Բարբարան։
-Ուտելու բան կլինի՞:
— Երեկ երշիկ ու պանիր եմ գնել, բայց, ըստ երեւույթին, երեկ երեկոյան ինչ-որ մեկը սոված է եղել… Մուրաբա ու բուլկի կա:
-Այդ դեպքում կհանդիպենք այսօր երեկոյան:
Պյոտրեկը նկատել է, որ իր կինը ինչ-ինչ պատճառներով երջանիկ չէ։
-Ի՞նչ է կատարվում քեզ հետ: — Նա հարցրեց.
— Չե՞ս տեսնում, թե ինչպես է մայրդ վերաբերվում ինձ: Նա ինձ մեղադրեց երշիկի համար », — ասաց Պաուլինան:
— Մի անհանգստացիր! Նա սիրում է իրարանցում!
Պիոտրեկն ու Պաուլինան ամուսնացած են արդեն մի քանի տարի։ Նրանք ապրել են տղամարդու մոր հետ և առայժմ երեխաներ ունենալ չեն պլանավորում։ Երիտասարդ ընտանիքը իբր գումար էր խնայում հիփոթեքի համար։ Սկեսուրն ու ամուսինը երեխաներին ներս են ընդունել, թեև նրանք իրականում չէին ցանկանում միասին ապրել նույն հարկի տակ։
Տիկին Բարբարան հոգում էր տան բոլոր գործերը։ Թեև ինքն էլ չէր հասկանում, թե ինչու համբերեց ու լռեց։ Ըստ երևույթին, նա չի ցանկացել, որ երիտասարդները վիճաբանեն իր արտահայտությունների պատճառով։ Ինքը եփում էր, մենակ մաքրում էր, մենակ լվացք անում…
Պետրոսն ընդհանրապես ոչ մի բանի համար անհանգստանալու կարիք չուներ։ Մայրն ամեն ինչ արեց նրա համար։ Նա վարվում էր ինչպես երեխայի, ով դպրոցից տուն էր գալիս և նստում համակարգչի մոտ խաղալու։ Դեռահասից նրան առանձնացնում էր միայն ամուսնական մատանու առկայությունը։
-Հարսիս այսպես չէի պատկերացնում։ Նա ապրում է մի տեսակ հինգաստղանի հյուրանոցում իր սպասուհու հետ, բայց ինքը ոչինչ չի անում։ Նրանք ինձ չեն թողնում իրենց սենյակ: Այնուամենայնիվ, նա սիրում է Պիոտրեկին, ուստի ես չեմ խառնվում նրանց գործերին։ Բայց ես հոգնել եմ բոլորին ծառայելուց, համբերությունս արդեն սպառվում է,- դժգոհում է սկեսուրը:
Որդին ու հարսը իսկապես չափազանցնում են՝ նույնիսկ ամաններն իրենց ետևից չեն լվանում։ Հաց չեն կարողանում գնել, որ տուն տանեն, սնունդը ծնողներն են գնում։ Նրանք ոչ մի կերպ չեն վճարում հաշիվները: Տիկին Բարբարան այլևս չի դիմանում և կարծում է, որ ժամանակն է, որ նրանք հեռանան:
Բայց ինչպե՞ս պետք է ասեմ որդուս։ Լա՞վ է, որ սեփական մայրը նրան փողոց նետի։ Իսկ եթե նա վիրավորվի? Իսկ եթե նա այլեւս երբեք չխոսի ինձ հետ: Ես ինձ դրա համար չեմ ների»,- ասում է նա։
Ընկերներն ասում են նրան, որ ժամանակն է, որ նա մեծանա: Եթե մայրը միշտ խղճա նրան, ոչ մի լավ բան չէր ստացվի։ Այնուամենայնիվ, մայրը չգիտի, թե որն է լավագույնը: Բարբարան չի կարող դեն նետել իր միակ որդուն։ Այնուամենայնիվ, այն չունի բավարար առողջություն, որպեսզի կարողանա բոլորին վարվել. ի՞նչ պետք է անի: