Այդ առավոտից ոչինչ լավ չէր սկսվում։ Զարթուցիչի ձայնը խեղդվել էր երազիս մեջ, լոգանքի ու նախաճաշի մասին անգամ մտածելու ժամանակ չունեի։ Մնաց միակ տարբերակը՝ հագնվել գրեթե վազելակերպով, ու հասնել կանգառ՝ հույսով, որ ամեն ինչ կդասավորվի։ Բայց, իհարկե, երբ կյանքն արդեն որոշել է քեզ մի լավ փորձության ենթարկել, նա չի կանգնում։
Ես ուշացա ավտոբուսից, իսկ հաջորդը 15 րոպեից նոր պետք է գար։ Կանգնած էի՝ սառած քամու, բարկության ու քաղցի միջավայրում, երբ միտք ծագեց՝ գուցե պատահական մեքենա կանգնեցնեմ։ Բայց հենց այդ պահին աչքովս ընկավ մի աղջիկ, ով նույնպես կանգառում էր։
Նա ուներ բարձրահասակ կեցվածք, ձյունաճերմակ մուշտակ ու կարճ կիսաշրջազգեստ։ Նրա շիկահեր վարսերը հոսում էին ուսերին, իսկ կերպարանքը ասես հենց նոր էր դուրս եկել նորաձևության ամսագրից։ Միանգամից հասկացա՝ իմ շանսերը լրիվ զրոյանում էին։ Ինչ տղամարդ կանցներ ինձ օգնել, երբ նման շքեղություն կար կողքին։
Հանկարծ փողոցի եզրին հայտնվեց փայլուն կարմիր Porsche։ Ասես ֆիլմից կադր լիներ։ Մեքենան արագորեն մոտեցավ, բայց հենց շիկահերին հասնելու պահին, վարորդը ավելացրեց արագությունը՝ ցեխաջուրը շփելով աղջկա վրա։ Նրա ձյունաճերմակ մուշտակը ակնթարթորեն կորցրեց իր շքեղությունը։
Նույն կարմիր Porsche-ն րոպեներ անց կանգ առավ իմ դիմաց, ու ապակին զգուշորեն իջավ։ Վարորդի տեղում մի կին էր։ Նրա աչքերը բոցկլտում էին քամու պես սառը վճռականությամբ։
— Նստիր, տեղ կհասցնեմ, — ասաց նա։
Ես շփոթմունքից հազիվ հասա մեքենային։ Իսկ շիկահերը, շփոթված ու ցեխոտված, անշարժ կանգնել էր տեղում՝ բերանը բաց։
Մեքենայի մեջ լռությունը մի քանի րոպե տևեց, մինչև ես չդիմացա։
— Դուք… դուք ինչ-որ խնդիր ունե՞ք շիկահերների հետ, — հարցրեցի զգուշությամբ։
Կինն անկեղծ ծիծաղեց, հետո գլուխը թեթև շարժեց։
— Ոչ, իհարկե։ Բացի այս մի անամոթից։ Մի տարի առաջ նա խլեց ամուսնուս՝ մեր ընտանիքը կործանելով։ Նա առանց խղճի խայթ զգալու տարավ տունն ու ամառանոցը, իսկ հիմա էլ… մուշտակով պճնվում է։ Բայց տեսար, չէ՞։ Վրեժը՝ սառը մատուցված։
Մենք երկուսս էլ ծիծաղեցինք։ Որոշ վրեժներ չափազանց նրբագեղ են լինում։