Տղայիս մենակ եմ մեծացրել. ամուսինս մեզ լքել է դեռ երեխայի երեք տարեկան դառնալուց։ Երբ Լուկաշը 22 տարեկան էր, նա հանդիպեց մի աղջկա, որը հղիացավ, ուստի նրանք ամուսնացան։ Ինը ամիս անց լույս աշխարհ եկավ մի հրաշք երեխա։
Որդին կնոջ՝ Մաջայի հետ ապրում է տատիկի հետ, ով տարիքի պատճառով շատ բարդ բնավորություն ունի։ Մաջայի տատիկը հաճախ է վիճում երիտասարդների հետ, քանի որ երեխան անընդհատ լաց է լինում, իսկ թոռնուհին միշտ չէ, որ տունը կարգի է բերում, քանի որ նա խնամում է փոքրիկ երեխային։ Ես դա հասկանում եմ, ես ինքս անցել եմ դրա միջով:
Որդին և Մաջան սկսեցին հաճախ վիճել, քանի որ Լուկաշը աշխատանքի հետ կապված խնդիրներ ունի. նա աշխատում է մեկ տեղում երեք ամսից ոչ ավելի: «Մայրիկ, ես մեղավոր չեմ, որ ինձ չեն գնահատում աշխատանքում։ Իմ ղեկավարն ասում է, որ ես հաճախ եմ ուշանում: Ախր տրանսպորտը վատ ա, եթե մեքենա ունենայի, չէի ուշանա»,- արդարացավ որդին։ Նա ծույլ է, ինչպես իր հայրը: Նա հազիվ ավարտեց դպրոցը և երբեք նույնիսկ չփորձեց քոլեջ գնալ: Մյուս կողմից, հարսս աշխատասեր աղջիկ է։ Երբ երեխան դարձավ մեկ տարեկան, նա գտավ հեռավոր աշխատանք, որպեսզի գոնե ինչ-որ բան վաստակի:
Վերջերս տղաս հաճախ է գալիս իմ տուն ու գիշերում։ Նա ասաց, որ Մաջան ճնշում է իրեն, որ ուզում է տատիկի տնից հեռանալ։ «Մայրիկ, ինչու՞ պետք է բնակարան վարձենք: Մենք միայն փող ենք կորցնելու. Ինչու՞ մեզ համար հիփոթեք չեք վերցնում։ Մենք ինքներս կվերադարձնենք, ոչինչ չես կորցնի։ Ուղղակի այս պահին վարկ վերցնելու հնարավորություն չունենք,- աղաչում էր տղաս։
Ես հասկացա, որ եթե նրանք չշարժվեն ու ինքնուրույն չապրեն, հավանաբար կբաժանվեն, քանի որ ընդհանուր լեզու չեն գտնում: Սրան գումարվում է նաեւ տատիկը, ով անընդհատ վիճում է նրանց հետ երեխայի մասին… Ես նրանց առաջարկել եմ, որ նրանք ապրեն ինձ հետ, բայց տղաս չհամաձայնեց։ Չգիտեմ՝ համաձայնվե՞լ վարկը վերցնել, թե՞ ոչ։ Չէ՞ որ տեղյակ եմ, որ տղաս ծույլ է, նորից կկորցնի աշխատանքը, և ես ինքս պետք է փակեմ վարկը…