Այսօր պատահեց այնպիսի մի բան, որ կյանքումս երբեք նմանատիպ դեպքի ականատես չէի եղել: Սկսվեց ամեն ինչ սովորական մարշուտկայից, բայց ավարտվեց պատմությամբ, որը կպահեմ որպես հուշ իմ ողջ կյանքի համար։
Նստել եմ մարշուտկա, ամեն ինչ շատ սովորական էր: Ժամանակը չէր խտանում, մարդիկ լուռ էին, ամեն ինչ թվում էր պարզ ու նախաճաշի սուրճի պես հանգիստ: Բայց զգացի, որ ինչ-որ բան ինձ անհարմար է: Սկզբում մտածեցի՝ երևի պարզապես նստել եմ անհարմար, բայց հետո որոշեցի ավելի ուշադիր նայել:
Ու երբ նայեցի, չհավատացի իմ աչքերին:
Սիդելնիկի տակ նկատեցի ինչ-որ փայլուն բան: Սկզբում մտածեցի՝ դա երևի աղբ է, կամ մեկի կորցրած մանրուքներ։ Բայց երբ ձեռքով վերցրի, պարզվեց՝ դա ոսկե մատանի էր: Ոչ թե սովորական մատանի, այլ այնպիսի մեկը, որը երևում է թանկարժեք խանութների ցուցափեղկերում: Ու ես կանգնած էի՝ բերանս բաց, սիրտս արագ բաբախում, իսկ ուղեղս փորձում էր հասկանալ՝ ինչ անել։
Հաջորդ կանգառում իջա, բայց շոկից դեռ դուրս չէի եկել:
Մտածում էի՝ գուցե դա պարզապես խաղալիք է կամ կեղծ մատանի: Բայց վրան եղած նուրբ նախշերն ու փայլը պատմում էին այլ բան: Սա ինչ-որ մեկի շատ թանկ կորուստն էր, իսկ հիմա այն հայտնվել էր ինձ մոտ, ու ես չգիտեի՝ ուր պահեմ կամ ինչ անեմ։
Ամբողջ ճանապարհին մտածում էի՝ ինչ կլինի հետո:
Ինչպե՞ս հայտնվեց մատանին այդտեղ:
Ո՞վ կորցրեց այն, ու հիմա տագնապում է դրա համար:
Արդյո՞ք սա նշան է Տիեզերքից, թե պարզապես զավեշտալի պատահականություն:
Ինձ նման բան երբեք չէր պատահել: Ում պատմում եմ, ոչ մեկը չի հավատում, թե ինչպես կարող էր մարշուտկայի նման հասարակ վայրում լինել այդքան թանկարժեք իր: Չնայած, եթե ինձ ինչ-որ մեկն ասեր նույնը, երևի ես էլ կասկածանքով կլսեի:
Այս դեպքը, հավանաբար, հազարից մեկի հետ է պատահում, բայց այս անգամ այդ մեկը ես էի։ Միգուցե բախտս բերե՞ց, թե պարզապես հայտնվեցի ճիշտ տեղում ճիշտ պահին: Այդ հարցը դեռ չունի պատասխանը։
Այժմ մատանին իմ ձեռքի մեջ է: Բայց ինչ անել հետո, դա արդեն այլ պատմություն է…