— Այս շաբաթ աղջիկս զանգահարեց ինձ ու ասաց․ «Մամա, դու դեմ չե՞ս, եթե երկուշաբթի գամ ու մնամ մի քանի շաբաթ»: – պատմում է 50-ամյա տիկին Անյան։ – Պատասխանեցի՝ իհարկե, դեմ չեմ, արի։ Ըստ ամենայնի, նրա սկեսուրը կրկին եկել է հյուր։ Իսկ մեր Պաուլինան փախուստի տեղ է փնտրում…
— Հմմ… Այսինքն՝ երբ նրանց տուն հյուրեր են գալիս, նա տեղափոխվում է ծնողների մոտ։
— Դե ինչ… Նրա սկեսուրը շատ բարդ բնավորություն ունի։ Շարունակ Պաուլինային քննադատում է, նյարդայնացնում։ Մի տանիքի տակ չեն կարողանում լեզու գտնել։ Պաուլինան արդեն նույնիսկ չի փորձում բարեկամական հարաբերություններ ստեղծել։
Սկեսրոջ ժամանումից առաջ Վլադեկի կինը հավաքում է իրերը և գալիս մեզ մոտ։ Ճիշտ է, այստեղ նեղվածք է․ մեկ սենյակում պառկած է հիվանդ տատիկը, մյուսում՝ ես ու ամուսինս, երրորդում՝ ուսանող երկվորյակ դուստրերս։ Բայց մենք ընտանիք ենք ու կարողանում ենք իրար հասկանալ։ Ոչ ոք չի քննադատում, ոչ ոք չի դժգոհում…
— Հասկանալի է… Այսինքն՝ սկեսուրը գալիս է, երբ ուզում է։
— Փաստացի, նա գալիս է իր տուն։ – Տիկին Անյան հոգոց է հանում։ – Նրանք փոքր քաղաքից են։ Երբ որդին ընդունվեց համալսարան, ծնողները չցանկացան, որ հանրակացարանում ապրի, ու որոշեցին բնակարան գնել նրա համար։ Վաճառեցին իրենց ամառանոցը, որոշ արժեքավոր իրեր և փոքրիկ, շատ վատ վիճակում գտնվող միաբնակարան ձեռք բերեցին։ Այն գրանցեցին իրենց անունով։ Բարեկարգեցին, ու Վլադեկը սկսեց այնտեղ ապրել։
…Հիմա Վլադիսլավն արդեն երեսուն տարեկան է։ Ավարտել է համալսարանը, աշխատում է։ Այդ նույն բնակարանում, որ ստացել էր որպես նվեր, սեփական գումարով հիմնանորոգում է արել, գնել նոր կահույք ու կենցաղային տեխնիկա։
Երկուուկես տարի առաջ Վլադեկն ամուսնացավ տիկին Անյայի դստեր՝ Պաուլինայի հետ։ Այժմ նրանք միասին են ապրում այդ փոքր բնակարանում։ Փորձում են գումար հավաքել ավելի մեծ բնակարան գնելու համար, բայց դա այնքան էլ հեշտ չէ։ Ամեն ինչ լավ էր, մինչև սկսեց հաճախակի այցելել Վլադեկի մայրը՝ տիկին Զոֆյան։
Սկզբում նա գալիս էր տարին երկու-երեք անգամ, երբ որդին դեռ ուսանող էր։ Բերում էր տնից ուտելիք, պատրաստում էր քաղցրավենիք, շրջում քաղաքով, գնում խանութներ ու շուկաներ։ Այնտեղ նաև հին ընկերուհի ուներ, որի հետ պարտադիր հանդիպում էր։
Վերջին շրջանում սկեսուրը սկսել է ավելի երկար մնալ։ Ընկերուհու խորհրդով նա հաճախ է գնում բժիշկների մոտ՝ հետազոտությունների ու խորհրդատվությունների, քանի որ վստահ է, որ մեծ քաղաքում բուժօգնությունը շատ ավելի լավն է, քան իր փոքր քաղաքում։
— Դե, դա վիճելի հարց է, բայց տիկին Զոֆյան համոզված է դրանում։ – Տիկին Անյան նորից հառաչում է։ – Նրա կարծիքով այստեղ ավելի լավ բժիշկներ ու սարքավորումներ կան։ Փոքր քաղաքներում լրիվ ուրիշ է…
Արդյունքում նրա այցերը ձգվում են երեք շաբաթ, նույնիսկ մեկ ամիս։
— Ինչո՞ւ շտապի։ – Տիկին Անյան հոգոց է հանում։ – Աշխատանք չունի, ամուսինն էլ տանն է մնում։ Իմ կարծիքով, նրանք երկուսն էլ ուրախ են, որ կարող են հանգիստ շունչ քաշել միմյանցից…
Երբ Վլադեկն ամուսնացած չէր, ոչ մի խնդիր չկար․ փոքր բնակարանում ինքն ու մայրը հանգիստ տեղավորվում էին։ Նա փչովի ներքնակի վրա էր քնում, մայրը՝ բազմոցին։
Բայց երբ ամուսնացավ Պաուլինայի հետ, ամեն ինչ փոխվեց։ Մի փոքրիկ սենյակում երեքով ապրելը շատ բարդ է։ Բացի այդ, տիկին Անյայի խոսքով, սկեսուրը չափազանց շատ է խառնվում նրանց գործերին, ամեն ինչում իր կարծիքն է թելադրում։ Եթե իրավիճակն այլ լիներ, Պաուլինան կքներ հատակին, խնդիր չէր լինի։ Բայց այս պայմաններում նա ուղղակի չի ցանկանում վիճել։
Մինչդեռ տիկին Զոֆյան չի նկատում իր ներկայության անհարմարությունը։ Կապ չունի, թե ինչքան է ձգվում իր այցելությունը, նա չի շտապում վերադառնալ տուն։
— Ինձ համար դա անհասկանալի է։ – Տիկին Անյան նորից հոգոց է հանում։ – Մի՞թե մարդը չպետք է մի փոքր հարգանք ունենա երիտասարդ ընտանիքի հանդեպ։ Որդին արդեն մեծ է, ամուսնացած է։ Ի՞նչ կարիք կա այսքան հաճախ գալու։ Պաուլինան սկսել է մեր տուն տեղափոխվել նրա այցելությունների ժամանակ… Դա նորմա՞լ է։
Ամուսինն այնտեղ է, կինը՝ այստեղ… Նա խանգարում է երիտասարդներին։ Եթե ունենային գոնե երկսենյականոց բնակարան, գուցե այլ կերպ լիներ։ Բայց այսպես…
Վլադեկն էլ ուրախ չէ այս իրավիճակով, բայց ոչինչ չի կարող ասել մորը։ Չէ՞ որ բնակարանը նրա է…
Սակայն, արդյո՞ք սկեսուրը իսկապես հրեշ է։ Նա բնակարան է գնել, որդուն այնտեղ ապրել է տվել, լավ մայր է։ Բայց նրա որդին արդեն իր ընտանիքն ունի, կին ունի, որին սիրում է։ Կա՞ արդյոք տեղ հյուրեր ընդունելու համար։ Գուցե ավելի լավ է մնալ իր տանը, չէ՞։
Կամ գուցե մեղքը որդունն է։ Նա արդեն մեծ է, ավարտել է համալսարանը։ Թող վերադարձնի բնակարանը մորը, որպեսզի նա գա, երբ ցանկանա, կամ թող վարձով տա։
Կամ միգուցե Պաուլինան սխալ է վարվում։ Թող ժպտա, երախտապարտ լինի, հաճոյանա սկեսուրին, համեղ կերակուր պատրաստի, ոչ թե իր ծնողների տուն փախչի…
Իսկ դո՞ւ ինչ կարծիքի ես։ Ո՞ւմ կողմից ես այս պատմության մեջ։