Արսենն ու Աննան ամուսնացան, երբ երկուսն էլ 32 տարեկան էին։ Սերը նրանց միավորեց, իսկ ընտանիք ստեղծելու բնական շարունակությունն էր՝ երեխայի մասին երազանք ունենալը։ Սակայն տարիներն անցնում էին, իսկ մանկան ծիծաղը նրանց տանը դեռ չէր հնչում։ Ամեն ամիս հույսով լցված էին գնում բժշկի՝ նոր պատասխանների սպասելով, բայց հերթական անգամ տուն էին վերադառնում՝ հոգով ջարդված։
Բժիշկները կարճ ասացին՝ դուք պարզապես կենսաբանական տեսակետից համատեղելի չեք։ Մի նախադասություն, որ փլուզեց նրանց երազանքների շենքը։
Երկար պայքարից հետո, երբ վերջին կաթիլ հույսն էլ կարծես ցնդել էր, Արսենն ու Աննան համարձակ որոշում ընդունեցին՝ որդեգրել երեխա։ «Եթե մենք չենք կարող երեխա ունենալ, ապա գոնե կարող ենք նրան սեր ու տուն պարգևել», — ասում էր Աննան։
Երբ առաջին անգամ մտան մանկատուն, նրանց աչքերը միանգամից կանգ առան մի լուռ, խորը հայացքով տղայի վրա։ Նա առանձնանում էր։ Իրական պատմությունը հուզիչ էր. մայրը մահացել էր ծննդաբերության ժամանակ, իսկ հայրը՝ լքել կնոջը, երբ իմացել էր հղիության մասին։
Մի քանի ամիս անց՝ բյուրոկրատիայի լաբիրինթոսները հաղթահարելուց հետո, Արսենն ու Աննան իրենց տուն բերեցին փոքրիկին։ Նրա առաջին տարեդարձը նշվեց արդեն՝ լիարժեք ընտանիքի տանը։ Սենյակը լցված էր ոչ միայն փուչիկներով ու նվերներով, այլև՝ ժպիտներով ու երազանքների նոր ծնունդով։
Բայց կյանքի իսկական հրաշքը դեռ առջևում էր։
Մի օր Աննան անսպասելի վատ զգաց։ Նրանք մտածեցին՝ գուցե հոգնածություն է կամ հուզմունք։ Բայց հիվանդանոցում ստացած պատասխանը ցնցեց ու փարոսի պես լուսավորեց նրանց կյանքը. Աննան հղի էր։
Անցան ամիսներ, և այս անգամ՝ առանց փորձաքննությունների ու բուժումների, Արսենն ու Աննան գրկեցին իրենց փոքրիկ դստերը։ Նրանք վստահ են՝ այդ օրը երկինքը պատասխանեց իրենց սրտի բարությանը։
Աստված նրանց միաժամանակ պարգևեց և փորձություն, և հրաշք։ Իսկ նրանց ընտանիքը դարձավ դրա կենդանի ապացույցը՝ երբ սերը մեծ է, կյանքը միշտ գտնում է իր ուղին։