Ապրիլի 23-ին, Փարիզի սրտում՝ հիշողության և արժանապատվության խորհրդանիշ դարձած վայրում, տեղի ունեցավ հույզերով ու հարգանքի մթնոլորտով հագեցած միջոցառում՝ նվիրված Հայոց ցեղասպանության 110-րդ տարելիցին։
Միջոցառումը կայացավ Փարիզի 9-րդ շրջանում գտնվող հրապարակում, որն իր անունը կրում է հայ ժողովուրդի պատմության մեջ վառ հետք թողած գործիչների՝ «Յառաջ» օրաթերթի հիմնադիր, ազգանվիրյալ հրապարակագիր Շավարշ Միսակյանի և նրա դուստր՝ նույն օրաթերթի անվանի գլխավոր խմբագիր Արփիկ Միսակյանի պատվին։ Այս հրապարակը խորհրդանշում է ոչ միայն հիշողության շարունակականությունն, այլև սերունդների միջև կապը, որը մնում է անխզելի՝ ժամանակների հոլովանքում։
Միջոցառման ընթացքում ելույթներով հանդես եկան բազմաթիվ պատվավոր հյուրեր՝ իրենց հարգանքի տուրքը մատուցելով մեկուկես միլիոն անմեղ նահատակներին։ Ֆրանսիայում Հայաստանի դեսպանության երրորդ քարտուղար Շիրազ Հովակիմյանը իր խոսքում ընդգծեց պատմության ճանաչման և արդարության վերականգնման անհրաժեշտությունը, ինչպես նաև շեշտեց հայ-ֆրանսիական բարեկամության ամուր հիմքերը, որոնք տարիների ընթացքում դառնում են ավելի խորն ու անխախտ։
Փարիզի 9-րդ շրջանի քաղաքապետ Դելֆին Բյուրկլին իր ելույթում բարձր գնահատեց հայ համայնքի ներդրումը Ֆրանսիայի հասարակական և մշակութային կյանքում՝ նշելով, որ նման միջոցառումները նաև եղեռնից փրկվածների ժառանգների ձայնն են՝ հնչեցրած արժանապատվությամբ և հիշողության լիարժեքությամբ։
Ֆրանսիայի հայկական կազմակերպությունների համակարգող խորհրդի նախագահ Արա Թորանյանը ևս հանդես եկավ հուզիչ խոսքով, որում կարևորեց հիշողության պահպանումը՝ որպես ցեղասպանությունների կրկնությունը կանխելու ուղի։ Նրա խոսքերը հագեցած էին թե՛ պատմական արդարության ձգտմամբ, թե՛ սերնդափոխության պատասխանատվությամբ։
Ծաղկեպսակների զետեղումը հիշատակի հուշարձանին վերածվեց լուռ աղոթքի ու խոր հարգանքի արարողության։ Ներկա էին նաև Փարիզի քաղաքային խորհրդի անդամ, Հիշատակի և վետերանների հարցերով պատվիրակ, միջոցառման համակազմակերպիչ Ալեքսի Գովցյանը, ինչպես նաև Փարիզի քաղաքային իշխանությունների ներկայացուցիչներ, հասարակական գործիչներ, մշակույթի ոլորտի հայտնի դեմքեր և ֆրանսահայ համայնքի կազմակերպությունների ղեկավարներ։
Այս միջոցառումը կրկին փաստեց, որ Հայոց ցեղասպանության հիշատակն ապրում է ոչ միայն պատմության էջերում, այլև սրտերում՝ որպես արդարության, պայքարի և հիշողության անմար կրակ։