«Մենակ կին եմ, լիքը ոսկեղեն ունեմ, ու որոշել եմ այն կտակել նրան, ով կհամարձակվի ընդունել իմ պայմանները…»
Ավելի ու ավելի ես հասկանում, որ կյանքը գնում է։ Տարիներ են անցել, ու ես արդեն մենակ եմ՝ առանց այն մարդկանց, ովքեր երբևէ կողքս էին։ Ոչ ամուսին ունեմ, ոչ երեխաներ՝ միայն ես ու իմ հիշողությունները, իմ թանկագին առօրյան։ Ոչ բարեկամներ են մնացել, ոչ էլ ընկերներ։ Այս մենությունը արդեն դարձել է իմ ընկերոջը, իսկ ես՝ կնոջ, ով սպասում է տխուր հանգրվանի։
Ամեն օր զգում եմ, որ օրերս հաշված են։ Բայց դեռ առողջ եմ, դեռ քայլում եմ, դեռ կարող եմ սիրել ու հույսեր ունենալ։ Բայց մի պահ եկել է, երբ հասկանում եմ՝ ժամանակն ու մահը ոչինչ չեն մոռանում։ Եվ քանի որ գիտեմ՝ դեռ մի քիչ էլ ժամանակ կա, ուզում եմ ասել ձեզ՝ ես ունեմ մի մեծ, ամբողջական հավաքածու ոսկեղենի։ Դրանք տարիների ընթացքում հավաքված ու պահպանված զարդեր են՝ մոռացված մի քանի ճամփորդությունների, նվերների ու սիրո բեկորներ։ Իմ հիշողությունները, իմ կապը աշխարհին։
Իմ ուզածը պարզ է։ Ես ուզում եմ, որ իմ ոսկեղենը իմ մահից հետո ստանա այն մեկը, ով կհամաձայնի կատարել իմ միակ ու վերջին պահանջը՝ լինի իմ կողքին, հոգատար ու անվարան։ Այդ մարդը պետք է գա ու ապրի իմ տանը՝ մինչև վերջին շունչը։ Այո, ես գիտեմ՝ դա կլինի երկար ճանապարհ, բայց միգուցե միայն 10 տարի, իսկ միգուցե՝ ավելի։ Ես ինքս էլ չգիտեմ։ Բայց մի բան է պարզ՝ ես ուզում եմ, որ նա լինի այնտեղ՝ իմ կողքին, հենց հիմա։
Պետք է լինես այդ միակ մարդը, ով կհոգա ամենօրյա վարակվածություններն ու հոգսերը՝ իմ տանը բոլոր գործերը կատարելով։ Ամեն օր հացի ճաշատեսակներ պատրաստելով, իմ հոգին սնուցելով, տնամերձ գործերն էլ ստանձնելով՝ մաքրություն, լվացում, առևտուր… Արդուկել ու զգալ, որ կա մեկը, ով հոգում է ինձ ու սիրում՝ ոչ միայն պարտականությունից։
Երբ ես դարձնում եմ ավելի տկար ու անշարժ, երբ ուժերը ինձ թողնում են, հենց այդ ժամանակ դու պետք է լինես՝ կանգնած իմ կողքին։ Պետք է հոգաս ինձ, չկորցնես ինձ, սիրես ինձ առանց կասկածի, առանց պարտադրանքի։
Մի բան էլ կա՝ առանց իմ թույլտվության չպետք է տուն դուրս գաս, նույնիսկ մի քայլ էլ չպետք է անես, առանց ինձ տեղյակ պահելու։ Այս ամենը միայն ես եմ որոշում, այս ճանապարհը պետք է անցնես միայն իմ հետ՝ հավատարիմ ու սիրով։
Հասկանում եմ, որ իմ պայմանները կոշտ են ու պահանջատեր, բայց այս ամենը հենց այն պատճառը է, որ իմ ոսկեղենը կարող է դառնալ քոնը։ Որովհետև այս ամբողջ ճանապարհի ու սիրո արժեքը չի կարելի գնահատել միայն նյութով։ Արդեն ոչինչ չի կարող փոխել այն, ինչ ես ցանկանում եմ՝ որ գտնեմ այդ մարդուն՝ ով արժանի կլինի իմ ոսկիներին ու իմ սիրուն։
Ես միայն ուզում եմ, որ այդ մարդը լինի՝ հավատարիմ ու առաքինի, և նա իսկապես կարժանանա այդ ամենին, որ նվիրել եմ։