Ուզողներս էդքան շատ են, որ մերոնք էլ իրենք իրենց չեն գտնում․ մեր տունը պատերազմի դաշտ ա դարձել։
Եթե պատմեմ, մինչև վերջ չեք հավատա… Ուզողներս էնքան շատ են, որ մերոնք արդեն իրար վրա են նայում աչքերը կլորացած։ Իրենց մտքով չէր անցնում, որ մի օր հարսնացու պահելու համար հերթագրություն պետք ա կազմել։ Իսկ ամենահետաքրքիրը էն ա, որ ես ոչ մեկին էլ չեմ հավանում։ Գիտե՞ք ինչ ա՝ նստած ես մի բաժակ սուրճ խմես, ու հանկարծ զանգում են, թե՝ «կարողա՞նք մի րոպեով տեսնել աղջկան»։ Էս ի՞նչ մի րոպե ա, մի ժամով են գալիս, էդ էլ մի քանի հոգով։
Հավատացեք, մեր տունը վերջին օրերին նման ա կամ մի ժողովրդական տան, կամ՝ ընտանեկան փախչելու շտապ պատրաստվող բունկերի։ Սենյակներն արդեն անհասկանալի ձայնագրություններ են պահում՝ մեկը հեռախոսով խոսում ա, մեկն ընկել ա գորգերի տակ, որ հանկարծ հյուրերը չտեսնեն, մյուսն ասում ա՝ «արի նստի, հարմար դիրք դիր, համենայն դեպս էս առաջին տպավորությունն ա»։
Հորս էնքան են զանգել, որ արդեն մտածում ա՝ գուցե սխալ ա արել ինձ էսքան սիրուն պահելով։ Երեկ արդեն սպառնաց՝ «Սիլվի ջան, արա՛գ ընտրի՛ր մեկին, ես էլ չեմ դիմանում։ Էդ տղերքը իրար հոշոտելու են մեր բակում»։
Բայց ամենախայտառակ պահը նոր էր սկսվում։ Մի քանի օր առաջ մեզ զանգում ա մորաքույրիս ընտանիքը։ Ասում են՝ պիտի գանք, կարոտել ենք, հլա տեսնենք ձեզ։ Դե մենք էլ՝ ճամփան բաց, գա՛ցե՛ք, ի սրտե։ Բայց երբ դուռը բացեցինք, տեսանք մորաքույրս եկել ա՝ տղուն հետը քարշ տված։ Դե լավ, մտածեցինք, կգա, կգնա… Բայց չէ՜։
Սուրճից հետո սկսվում ա ճշտումը․ «Հըմ, ի՞նչ կասեք, էլի, Սիլվին մեծացրել եք, ճաշակի աղջիկ ա դարձել»։ Հերս միանգամից զգաց, որ մի բան էն չէ։ Լուռ նստած էր, հետո ասում ա՝ «Դուք հաստատ գիտե՞ք ինչի համար եք եկել։ Ախր էս ինչ եք ասում՝ մեր երեխեքը միասին մեծացած, քուր-ախպեր եղած, հիմա հարսանեկան ակնարկներով եք խոսում։ Սրանից սարսափելի բան կարող ա՞ լինի»։
Լուռ, ծանր մթնոլորտ։ Մայրիկս խփում ա խոհանոցի դռանը, մորաքույրս կլորացնում ա աչքերը, իր տղեն էլ՝ հա ժպտում ա, ասում ա՝ «բայց ես Սիլվին սիրահարված եմ»։ Էստեղ արդեն բոլորս մոռացանք, թե ոնց ենք դաստիարակվել։ Դու սիրահարված ես՝ լավ ես արել, բայց էս սիրո թեման ինչու՞ պետք ա ընտանեկան հարաբերությունների խաչմերուկում խառնուրդ առաջացնի։
Մի խոսքով, այս պատմությունը ոչ միայն խայտառակություն էր, այլ արդեն արժանի ա, որ գրվի, դրվի ներկայացման մեջ կամ սերիալի։ Ամեն անգամ նոր միակն ա հայտնվում, բայց ես դեռ հստակ գիտեմ՝ մինչեւ չզգամ էն փայլը աչքերում, էդ մի ուրիշ էներգիան, ոչ ոքի համաձայնություն չեմ տա։ Իսկ մինչ այդ, մերոնք թող մի պահ էլ դիմանան, քանի որ սիրտը տալ պետք ա մեկին, ոչ թե հերթով՝ բոլորին։