Ինձ խաբեցին համացանցում. Ես կարծում էի, որ սիրահարվել եմ հայ տղայի, բայց պարզվեց՝ նա թուրք էր…
Երբ մի քանի ամիս առաջ համացանցում մի տղայի հետ ծանոթացա, ամեն բան սկսվեց սովորական խոսակցություններից՝ զրույցներ, կատակներ, համատեղ հետաքրքրություններ։ Նա ասում էր, որ ապրում է Երևանում, իրեն ներկայացնում էր որպես հայրենասեր հայ երիտասարդ։ Գրեց շատ գրագետ հայերենով, ինչն ինձ հմայեց։ Ամեն նամակից հետո ինձ թվում էր, թե մենք իսկապես նույն ալիքի վրա ենք։
Մեր շփումը արագ խորացավ։ Քայլ առ քայլ մտերմացանք, նույնիսկ անձնական թեմաներով էինք խոսում։ Աչքերս փակում էի, ու պատկերացնում՝ մենք հանդիպում ենք մի սրճարանում, նստած ենք միմյանց դիմաց, ծիծաղում, իրական զրույց ենք ունենում։
Բայց ամեն անգամ, երբ առաջարկում էի հանդիպել, ինչ-որ բան լինում էր։ Թե՛ մի դեպքում «հիվանդ էր», թե՛ մի ուրիշ ժամանակ՝ «գործի էր մեկնելու», մեկ էլ «ընկերոջ հարսանիքին էր գնալու»։ Սկզբում շատ էլ չէի կասկածում։ Մտածում էի՝ երևի իրոք զբաղված մարդ է, կամ էլ բարդույթ ունի, գուցե ինձնից շատ է հուզվում։
Եվ այդպես ժամանակ անցավ՝ մի քանի շաբաթից մի քանի ամիս։ Արդեն այնպես էր, որ մեր ամենօրյա շփումը դարձել էր սովորություն։ Բայց մի օր, մեր հերթական հեռախոսազրույցի ժամանակ, լսեցի, թե ինչպես է ֆոնին մի քանի բառ թուրքերեն խոսում։ Սկզբում շփոթվեցի։ Մտածեցի՝ ականջիս է թվում։ Բայց հանկարծ նա շփոթվեց, դադարեց խոսել ու… կտրուկ անջատեց զանգը։
Զարմացած ու ներսից տակնուվրա եղած սպասում էի՝ կզանգի՞, կբացատրի՞։ Մի քանի ժամ հետո իրոք զանգեց։ Բացեցի հեռախոսը, ու մինչ կսկսեր խոսել՝ պայթեցի։ Մի պահ էլ չէի զսպվում։ Հարցրի՝ ինչու է խաբել ինձ, ինչու է ձևացրել հայ լինել, ինչու է մարդկանց վստահությունը մսխում։ Ասացի՝ պատրաստ եմ ոստիկանության դիմել, եթե անմիջապես չդադարի մեր կապը։ Նրա արձագանքը միանգամայն ակնկալելի էր․ ընդամենը մի քանի վայրկյան լռեց, հետո՝ առանց խոսքի, ընդմիշտ փակեց իր էջը։
Ես կորցրեցի ոչ միայն մի պատրանք, այլ նաև մի մասնիկ վստահություն, որը տրված էր մի մարդու, ով իրականում երբեք գոյություն չի ունեցել։ Բայց փոխարենը ձեռք բերեցի զգուշություն ու գիտակցում՝ այսօր, ցավոք, հեշտ է դառնալ թվային խաբեության զոհ։