Երբ ճակատագիրը նոր մայրիկների համար անսպասելի պլաններ ուներ…
Նաև այս անգամ հիվանդասենյակը լցված էր սպասումով, անհանգիստ շնչառությամբ ու մայրական վախերով։ Ալինան ու Կարինեն ծննդաբերական բաժանմունքում հայտնվեցին նույն օրը։ Երկուսն էլ՝ կյանքի նոր շրջանի շեմին, բայց որքան տարբեր էին նրանց հայացքները…
Ալինան՝ ժպտերես ու կենսախինդ, անընդհատ կատակում էր ու փորձում էր լիցքաթափել լարված մթնոլորտը։ Իսկ Կարինեն՝ լուռ էր ու անորոշ հայացքով սեղմում էր ձեռքը վերմակի տակ՝ կարծես սեփական մտքերից փախչելով։ Նրա աչքերում կասկած ու վախ կար, մոր բնազդը դեռ չէր արթնացել։
Երեք ժամվա տարբերությամբ երկու կանայք դարձան մայրեր։ Ալինան լույս աշխարհ բերեց մի պստիկ աղջնակ, որին հենց առաջին հայացքից գրկեց սրտով։ Իսկ Կարինեն՝ երկվորյակ տղաներ, որոնք այնքան խաղաղ ու սիրուն էին, ասես երկինքը հատուկ փայլ էր դրել նրանց ճակատին։
Բայց Կարինեն չուզեց նայել իրենց կողմը։ Ո՛չ առաջին օրվա մեջ, ո՛չ երկրորդի։ Երբ բուժքույրն առաջարկեց գոնե մեկին գրկել, նա միայն թեքեց հայացքը՝ անարձագանք։ Նրա հոգում մայր լինելը վախով էր պատված, անորոշությամբ ու… հրաժարումով։ Գլխավոր բժշկի սեղանին հայտնվեց մի թուղթ՝ սառը ու խիստ՝ մերժման դիմում։
Երկու անմեղ, նորածին հոգիներ դատապարտված էին մթության՝ մանկատան փխրուն պատերի ներսում։ Սակայն ճակատագիրը դեռ իր վերջին խոսքը չէր ասել։
Այդ նույն ժամանակ, երբ ամբողջ անձնակազմը ցավով էր ընդունում այդ փաստը, Ալինան ու նրա ամուսինը, ով անչափ սիրով էր սպասել դստերն, արդեն նոր որոշում էին կայացրել։ «Եթե մեր սիրտը կարող է սիրել մեկին, ապա կարող է սիրել նաև երկուսին»։ Եվ հենց այդ սրտաբուխ որոշումը փոխեց ոչ միայն երկու փոքրիկների ճակատագիրը, այլև ամբողջ բաժանմունքի տրամադրությունը։
Երբ դուրս գրվելու օրը եկավ, բժիշկներն, ովքեր օրեր շարունակ ականատես էին եղել այս պատմությանը, ժպտացին ու կատակով ասացին՝
«Մեկ երեխա ծնեց, բայց տուն է գնում երեքի հետ»։
Եվ այդ օրը կյանքի հանդեպ հավատը վերադարձավ՝ շնորհիվ մի կնոջ սրտի, որ սրտացավ լինելուց երբեք չի հոգնում։
