Մարիլան ունի երեք երեխա, որոնք վաղուց լքել են հայրական տունը։ Ամենամեծ որդին ապրում է արտասահմանում իր ընտանիքի հետ։ Նա հեռացել է տնից շատ երիտասարդ տարիքում և այդ ժամանակվանից այլևս երբեք չի տեսել մորը։ Միայն լուսանկարներ, նամակներ և տոնական բարեմաղթանքներ։
Կինը դրանք ամեն ինչ խնամքով պահում է և հաճախ, հատկապես ձմեռային երեկոներին, վերանայում ու կարդում։ «Տղես, մենք քեզ շատ ենք կարոտում հորդ հետ, գոնե մեկ անգամ այցելիր մեզ, որ ծանոթանանք հարսիդ և թոռներիդ հետ…»,- գրում է մայրը։ Սակայն որդին երբեք ժամանակ չի գտնում, քանի որ իր կյանքն ունի։
Միջնեկ դուստրը՝ Պաուլինան, ամուսնացել է զինվորականի հետ։ Նրանք շատ են ճանապարհորդում։ Միայն մեկ երեխա ունեն, երբեմն այցելում են, բայց շատ հազվադեպ ու կարճ ժամանակով։
Մարիլայի ամուսինը շատ է հարգում իր փեսային՝ Սեբաստիանին, և նրանք շատ գոհ են իրենց միջնեկ դստերից, որն իր կյանքը լավ է դասավորել։ Երբ նա այցելում է, աչքերի փայլից երևում է՝ երջանիկ է։ Ամեն ինչ լավ է նրա մոտ, այնպես որ կարելի է հանգիստ լինել։
Բայց ամենափոքր դուստրը՝ Լուցյան, մենակ է։ Ամուսնանալուց հետո գյուղից տեղափոխվել է քաղաք, քանի որ որդու ծնվելուց հետո ամուսնությունը քանդվել է։ Նա այն ժամանակ լսել էր մոր խորհուրդը. «Գնա քաղաք։ Ի՞նչ ես այստեղ անելու։ Դու դեռ երիտասարդ և գեղեցիկ ես, կկառուցես կյանքդ»։ Այսպես Լուցյան հեռացավ, որդուն թողեց մոր մոտ, անցավ տարբեր դասընթացներ և արագ գտավ աշխատանք։ Հետո նա որդուն տարավ իր մոտ։
«Ավելի լավ կլինի նրա համար քաղաքում, դպրոցը մոտ է, տարբեր խմբակներ կան, ձանձրանալու ժամանակ չի ունենա»,- ասաց դուստրը՝ որդուն տանելով, բայց երեխան կառչել էր տատիկի զգեստից և լուռ արտասվում։ Իսկ ո՞վ կարող է ընդդիմանալ մորը…
**Շարունակությունը պատմությունը ավելի հուզիչ ու հետաքրքիր դարձնելու համար կշարունակեմ ձեր ցանկությամբ։**
