Յոթ երեխա, յոթ պատմություն՝ բայց նույն հարցը՝ ինչի՞ եք ունենում, եթե չեք կարող պահել…
Մեր հարևանի աղջիկը ընդամենը 20 տարեկան ա, բայց արդեն յոթ երեխա ունի։ Առաջինը ունեցել ա 16 տարեկանում։ Տղեն, ով էդ ժամանակ իր կողքին էր, լքեց՝ առանց հետ նայելու։ Հետո ուրիշի հետ սկսեց շփվել, նորից հղիացավ, ու ծնվեցին եռյակ։ Բայց նոր «ընտրյալը» ավելի արագ անհետացավ, քան երևացել էր։
Չանցած երկար ժամանակ՝ գտավ երրորդին։ Ամուսնացան, բոլորը մի պահ մտածեցին՝ գուցե հիմա գոնե կայունություն կլինի։ Բայց՝ ոչ։ Շուտով իմացանք, որ էլի հղի ա։ Էլի եռյակ։ Իսկ էս «ամուսինն» անգամ աշխատանք չունի։
Մինչ աղջիկը մի կերպ փորձում ա յոթ երեխա մեծացնել, իր մաման բոլորի վրա մունաթ ա գալիս՝ մեղադրում ա, թե ոչ ոք չի օգնում։ Բայց ո՞նց օգնենք, երբ յուրաքանչյուրս մեր խնդիրների մեջ ենք խրվել։ Ես անձամբ չեմ սիրում խառնվել ուրիշի գործերին, բայց մեկ հարց միշտ ինձ հանգիստ չի տալիս՝ եթե չես կարող պահել, ինչի՞ ես ունենում։
Բոլորն էլ մի բանով օգնում են՝ ով սնունդ ա տանում, ով հագուստ, բայց պահանջել, որ մարդիկ ամեն ամիս պարտադիր գումար տան կամ մթերք ապահովեն՝ դա արդեն չափից դուրս ա։ Ոչ ոք պարտավոր չի աջակցել անպատասխանատու որոշումների հետևանքներին։ Ճիշտ ա, տուժում են անմեղ երեխաները, ու էդ ցավոտ ու անարդար իրականություն ա։