Պապ ինձ կասես ծերանոցի հասցեն, որ ծերանաս, քեզ էլ բերեմ ծերանոց, ոնց որ դու պապիկին բերեցիր. Որդու էս բառերից տղամար դու մարմնով դող անցավ, չէր սպասում…Երբեմն երեխաները մեծանալով մոռանում են, թե որքան հոգատարություն, սեր, ջերմություն են ժամանակին իրենց տվել ծնողները և չեն ցանկանում հոգ տանել ծնողների մասին, երբ վերջիններս ծեր են և խանմքի ու հոգատար ության կարիք ունեն:
Դավիթի հետ հենց այդպես էլ եղավ։ Նա ուներ կին և որդի։ Քանի որ նա միակն էր ընտանիքում, ով աշխատում էր, նրա համար դժվար էր հոգ տանել իր սիրելիների մասին։ Բացի այդ, Դավիթը պետք է խնամեր հորը։ Կինն էլ մի կողմից կրակի վրա յուղ էր լցնում, հաճախ էր դժգոհում, որ ստիպված է հոգ տանել ծերուկի մասին: Դավիթը որոշեց հորը ծերանոց տանել: Որոշեց, որ այնտեղ ավելի լավ կլինի ծեր հոր համար, բու ժանձ նակազմը օգնություն կցուցաբերի։