«Սիրել եմ քեզ, Սամվե՛լ ջան»․ մեկ նամակ ու վերջին զանգ՝ պատերազմից ընդամենը մեկ օր առաջ
Արփինե Հակոբյան
18-ամյա Սամվել Խաչատրյանը բանակ էր զորակոչվել հուլիսի 28-ին։ Նա ծառայում էր Մարտակերտի շրջանի Հոռաթաղ գյուղում՝ որպես հրետանավոր։ Պատերազմի հենց յոթերորդ օրը՝ հրթիռի պայթյունից, Սամվելը հերոսաբար ընկավ հայրենիքի համար։
Նրա քույրը՝ Ջուլետա Խաչատրյանը, դեռ չի կարողանում հավատալ, որ եղբոր ձայնը այլևս չի լսելու։ ԼՈՒՐԵՐ.com-ի հետ զրույցում նա հիշում է. պատերազմի ընթացքում Սամվելի հետ խոսել է ընդամենը երկու անգամ։ Վերջին զանգը եղել է հոկտեմբերի 2-ին՝ նրա զոհվելուց ընդամենը մեկ օր առաջ։
«Ճիշտն ասած, կարծես Սամվելը զգում էր, որ սա իր վերջին զանգն է լինելու։ Շատ երկար խոսեցինք։ Ասաց՝ ապահով է, ամեն ինչ լավ է, որ չանհանգստանանք։ Նույնիսկ չգիտեինք, որ հրետանավոր է, որ առաջնագծում է։ Ասել էր, որ ամեն բան կարգին է, բայց աչքերի մեջ մի բան ուրիշ էր…» – պատմում է Ջուլետան։
Նա նշում է, որ յուրաքանչյուր խոսակցություն ավարտում էր սիրո խոստովանությամբ, ասում էր Սամվելին՝ «շատ եմ սիրում քեզ»։ Եվ Սամվելն այդ սերն իր հետ տարավ՝ թաքնված մի նամակի մեջ, որը քույրը ուղարկել էր։
Նամակը հետ էր վերադարձել Սամվելի իրերի հետ։ Նամակ, որ գրվել էր հավատով, սպասումով ու աղոթքով՝ նա ողջ ու առողջ տուն կգա։
Սամվելը Շիրակի մարզի Բենիամին գյուղից էր։ Նա սովորում էր Գյումրու օլիմպիական հերթափոխի պետական մարզական քոլեջում։ Սպորտսմեն էր՝ թեթև ատլետիկայի վարպետ, երազում էր բանակից հետո ուսումը շարունակել՝ ընդունվելով Հայաստանի պետական մանկավարժական համալսարան։
Բոլոր նրանք, ովքեր ճանաչել են Սամվելին, ասում են մեկ բան.
նա բացառիկ բարի էր, խիղճ ու հոգի ունեցող մի տղա, ով երազում էր սովորական բաների մասին՝ ավարտել բանակը, ուսանել, օգնել ընտանիքին, սիրել ու ստեղծել իր մաքուր ու լույսով լի ապագան։ Բայց պատերազմը խլեց այդ ամենը։
Սամվելը դարձավ նրանցից մեկը, ովքեր գնացին՝ մեզ ապրելու իրավունք թողնելով։ Նրա անկատար երազանքները այսօր հնչում են որպես շշուկ՝ մեզանից յուրաքանչյուրի սրտում․
«Մի մոռացեք մեզ… ապրեք այնպես, որ արժանի լինեք մեր գնացած ճանապարհին»։