«Որ ես հետ գամ, ուրեմն հաղթել ենք»․ Արամայիս Մուրադյանի չկրկնվող պատմությունը
Արամայիս Մուրադյանը Շիրակի մարզի Կապս գյուղից էր։ Հպարտ, հայրենասեր, լուռ ու նպատակասլաց։2019 թվականին նա ավարտեց Շիրակի պետական համալսարանի «Նախազորակոչային և ֆիզիկական պատրաստություն» բաժինը։ Միանգամից ամառային զորակոչով մտավ բանակ՝ առանց վարանելու, առանց երկմտելու։ Նա գիտեր՝ եկել է ծառայելու պահը, և նա ընտրեց արժանապատիվ ճանապարհը։
Հովհաննես Բաղրամյանի անվան ուսումնական զորամասում վեց ամիս զինվորի պատրաստություն ստանալուց հետո Արամը մերժեց այնտեղ մնալու առաջարկը։ Նա ցանկանում էր իր ծառայությունը տալ հենց առաջնագծին, այնտեղ, որտեղ ամենաշատն էին նրան պետք։ Կրտսեր սերժանտի կոչումով տեղափոխվեց Սանասարի՝ Կուբաթլուի զորամաս, որպես տանկի հրամանատար։
Պատերազմը սկսվեց հանկարծակի, բայց Արամը արդեն պատրաստ էր։ Նրա զորամասը մարտական գործողությունների մեջ էր հենց առաջին օրվանից։ Բառերը՝ լակոնիկ, բայց խոր, դարձան նրա հավատքի կնիքը։ Երբ ընկերները զանգում էին գյուղից ու հարցնում՝
«Ի՞նչ պիտի լինի, Արա՛մ ջան…», նա մի պարզ, բայց ամեն ինչ ասող պատասխան էր տալիս․
«Որ ես հետ գամ, ուրեմն հաղթել ենք»։
Բայց Արամը չվերադարձավ։
Հոկտեմբերի 15-ին՝ իր իսկ ծննդյան օրը, մեկ տարի առաջ նա ընկավ։ Ընկավ հերոսաբար՝ իր մարտական եղբայրների կողքին, մինչ վերջին պահը պաշտպանելով հողը, որը սիրում էր ամեն ինչից առավել։
Դա Արամի վերջին նվերն էր հայրենիքին՝ ծնվել ու զոհվել նույն օրը՝ նույն հողի համար։ Նա ապրեց կարճ, բայց հզոր կյանք, որը բեկվեց այնտեղ, որտեղ սկսվում է անմահությունը։
Նա դարձավ այն հերոսներից մեկը, որոնց մասին պատմում են՝ աչքերում միաժամանակ սուգ, հպարտություն և լուռ կսկիծ։
Արամայիսն ապրում է իր ընկերների հիշողություններում, իր գյուղի փողոցներում, և հատկապես այն խոսքերում, որոնք այսօր դարձել են ողջ մի սերնդի կարգախոս.
«Որ ես հետ գամ, ուրեմն հաղթել ենք»։