Կնոջս սիրում էի խենթի պես… Նա իմ օդն ու ջուրն էր, իմ կյանքի իմաստն ու հավերժ սիրելին… Բայց հիմա… հիմա սիրտս քարի պես սառել է, ու մենակ իմանաք, թե որն է դրա պատճառը։
Չորս տարի է արդեն ընտանիք ենք կազմել ես ու կինս։ Նա միշտ եղել էր իմ ամենաթանկ մարդն աշխարհում, առանց նրա պարզապես չէի պատկերացնում իմ կյանքն ու ապագան։
Մինչ ամուսնանալն էի համոզված, որ երբեք չեմ փոշմանելու ընտրությանս համար։ Ամուսնությունից հետո էլ երջանիկ էի, չնայած մանր-մունր խնդիրներին ու կյանքի փորձություններին։
Սակայն ժամանակն անցավ ու ամեն ինչ գլխիվայր շրջվեց… Իմ սիրելի ու քնքուշ կինը դարձավ օտար ու կոպիտ մի մարդ, ում պարզապես չեմ կարողանում ճանաչել։
Նա սկսեց անդադար քննադատել ու պնովել ինձ, կարծես ոչ մի բանում նրան չեմ բավարարում։ Գուցե նրա պատկերացումները ընտանիքի ու սիրո մասին շատ հեռու էին իրականությունից, ու դա փոխեց նրան… կամ պարզապես ցույց տվեց նրա իրական դեմքը։
Ես բազմիցս փորձեցի փրկել մեր հարաբերությունները, խաղաղ խոսել, գտնել ընդհանուր լեզու… սակայն ամենն ապարդյուն էր։ Կնոջս հավերժ դժգոհությունն ու սառը վերաբերմունքն աստիճանաբար սպանեցին իմ սերն ու կապվածությունը։
Օրեցօր ավելի ու ավելի էի օտարանում նրանից, տուն վերադառնալն այլևս ուրախություն չէր բերում, նրա կողքին լինելն արդեն տանջանք էր։
Ես դարձա քար… Անտարբեր ու սառը… Որովհետև հասկացա, որ այն սերը, որն այնքան սիրում ու փայփայում էի, վաղուց մարել ու անհետացել էր։
Ես չեմ ցանկանում մեղադրել նրան ամեն ինչում… Բայց փաստն այն է, որ հենց նրա վերաբերմունքն ու արարքներն են մարել մեր սիրո կրակը։