Սամվելը պիտի դառնար 23 տարեկան… Բայց ծննդյան օրը՝ 2020թ. հոկտեմբերի 26-ը, եկել էր առանց իրեն։ Նա ընկա ռազմի դաշտում, 15 օր առաջ՝ այդպես էլ չփչելով ծննդյան մոմերը, չլսելով մոր բարեմաղթանքները։
Մայրն այսօր էլ պահում է որդու գիշերային վերջին ձայնային հաղորդագրությունները՝ ուղարկված հոկտեմբերի 9-ի լուսաբացին։ «Բարի լույս»,— գրել էր Սամվելը, առանց հասկանալու, որ դա կլինի վերջին բարի լույսը, որ մայրն իրենից կստանա։
Նա արդեն մեկ անգամ ծառայել էր՝ 2016-ից մինչև 2018 թվականը՝ Ասկերանում։ Բանակ է մտել անմիջապես ապրիլյան պատերազմի թեժ օրերին։ Այդ օրերին ընդամենը 3-4 ամսվա զինծառայող էր, բայց փետրվարի 25-ին մասնակցել էր դիվերսիայի ճնշմանը, խոցել էր թշնամու զինվորի, և արժանացել «Քաջարի մարտիկ» կրծքանշանի։ Մայրը հիշում է. «Հետո միշտ ասում էր՝ պիտի նորից հասնեմ Արցախ, չես պատկերացնի՝ ինչ ուժով էր ուզում։ Ինքը էդ ամենը արդեն մեկ անգամ տեսել էր, խփել էր, փրկել էր, ու դա էր երևի, որ հանգիստ չէր տալիս իրեն»։
Եվ երբ պատերազմը նորից սկսվեց, Սամվելը չկարողացավ մնալ։ Հոկտեմբերի 6-ին՝ կամավորների 98 հոգանոց խմբի հետ, Գյումրիից մեկնեց Արցախ։ Երեկոյան տարան Երևան, իսկ այնտեղից՝ ուղիղ ճակատ։ Մայրն, սակայն, մինչև վերջին պահը հավատացել էր, թե Սամվելը Արարատում է, ոչ թե պատերազմում։ Սամվելն ամեն օր զանգում էր, այնպես էր խոսում, կարծես ոչ մի վտանգի մեջ չէ։ Վերջին անգամ զանգել է հոկտեմբերի 8-ին, երեկոյան ժամը 20։00-ին։
Առավոտյան իր ձայնային նամակներով բարի լույս էր մաղթել, հետո գրել, որ իրենց զինավարժության են տանում, եթե անհասանելի լինի՝ չվախենան։ Սակայն այդ օրվանից Սամվելը չպատասխանեց այլևս։ Մայրը զանգում էր ու նորից զանգում, մինչև որ ստացավ լուրը՝ Սամվելը վիրավորվել է։ Մահացու։
Ջրականում՝ որտեղ սկզբում էին տեղակայվել, կռիվ չէր եղել։ Բայց երբ տղաներին տեղափոխել են Հադրութ՝ թշնամու դիվերսիոն խումբ չեզոքացնելու, ամեն ինչ փոխվել է։ Սամվելը ու իր զինակից ընկերը՝ Գոռը, ծանր մարտի մեջ են ընկել։ Երկուսն էլ վիրավորվել են։ Գոռը, ում թվացել էր, թե Սամվելի վիճակը թեթև է, ուշագնաց է եղել դեռ շտապօգնության ճանապարհին։ Երբ գիտակցության է եկել, ընկերոջից լուր չի եղել։
Սամվելին վիրահատել են Ստեփանակերտում, բայց վիրավորումն այնքան ծանր էր, որ փրկել հնարավոր չի եղել։ Սամվելը հերոսացավ՝ առանց հնարավորություն ստանալու անգամ մի անգամ հիշեցնել, թե քանի օր էր մնացել իր ծնունդին։
Գոռը հետո գտավ Սամվելի ընտանիքը՝ առաջինը ոչ թե նրանցից լսեց կորստի լուրը, այլ համացանցից։ Բայց իրական ցավը էկրաններից դուրս է՝ մոր ձայնում, մոր լռության մեջ, տան դատարկ անկյուններում։
Սամվելի 23-ը չլրացավ։ Բայց նրա պատմությունը դեռ շարունակում է ապրել։ Մայրը պահում է ձայնային նամակները։ Եվ ամեն անգամ լսելիս, թվում է՝ որդին դեռ մուրում է մոմերն իր չեկած ծննդյան տորթի վրա։