Երբ ամեն ինչ թվում էր սովորական… մինչև ես հայտնաբերեցի մի սառեցնող ճշմարտություն:
Ամուսնացած էի արդեն մի քանի տարի։ Ոչ մի հրաշք հարաբերություն, բայց ոչ էլ՝ ողբերգություն։ Կյանքը գնում էր իր ընթացքով՝ աշխատանքի, երեխայի, կենցաղի, մի քիչ էլ միմյանց հանդուրժելու ռեժիմով։
Ես՝ միշտ շարժման մեջ, ակտիվ, նախաձեռնող։ Իսկ նա՝ ավելի պասիվ, տուն նստող տեսակ էր։ Ու հենց դա էլ ավելի ուշ դարձավ իմ առաջին կասկածի աղբյուրը։
Մի օր նկատեցի՝ ամուսինս ամեն երեկո, նույն ժամին, վերցնում է մեր փոքրիկին ու գնում «զբոսանքի»։ Սկզբում մտածեցի՝ ա՛յ բալես, վերջապես հայրական սերը գլուխ է բարձրացրել։ Բայց օրերը գնացին, իսկ ես սկսեցի նկատել՝ շատ հստակություն կա իր «զգացմունքների» մեջ։ Ամեն օր՝ նույն ժամին, նույն ձևով, նույն ուղղությամբ։ Ոչ մի փոփոխություն։
Ու քանի որ կինսյին վեցերորդ զգայարանը երբեք չի սխալվում, որոշեցի՝ ժամանակն է ճշտելու։ Մի օր հետևից գնացի։ Չէի սխալվել։
Նստած էր այգու նստարանին, ժպտերես մի աղջկա կողքին, ով նույնպես երեխայի հետ էր։ Մի պահ թաքնվեցի ու նայեցի՝ ինչպես են իրար հետ խոսում, ծիծաղում, ինչպես նա նայում էր նրան՝ նույն աչքերով, որոնք ամիսներ շարունակ ինձ չէին տեսել։
Հաջորդ օրը պլան մշակեցի։ Քրոջս երեխային վերցրեցի, ամուսնուս էլ գործի ուղարկեցի։ Գնացի նույն այգի՝ իբր պատահաբար։ Եվ ահա՝ նա՝ աղջիկը, նույն նստարանին։ Մոտեցա, շփվեցի, սկսեցինք խոսել։
Ասացի՝ «Ի՞նչ լավ երեխա ունեք»։ Նա ժպտաց։ Ասացի՝ «Էստեղ մի պապա կա, միշտ երեխայի հետ է, շատ հոգատար երևում է»։ Սկսեցի նկարագրել ամուսնուս։
Եվ հենց այդ պահին, նա հանկարծ անկեղծորեն ասաց.
– Այո՛, ճանաչում եմ նրան։ Շա՜տ լավ մարդ է։ Խեղճը՝ կնոջն ավտովթարից է կորցրել։ Միայնակ է մեծացնում երեխային։ Արդեն երեք ամիս է՝ ընկերություն ենք անում։ Սիրում ենք իրար…
Խոսքերը կաթում էին ականջիս՝ ասես սառը ջուր լինեին։ Ճակատիս քրտինք իջավ, սիրտս արագանում էր։ Նա ինձ «թաղել» էր՝ բառի ուղիղ իմաստով, միայն թե ուրիշին գրավի։
Տուն վերադարձավ գիշերը, լուռ։ Ես լուռ չմնացի։ Հետը խոսեցի առանց ձայնը բարձրացնելու, բայց բառերս՝ կտրուկ էին, ինչպես դանակ։
Հաջորդ օրը հավաքեցի երեխայիս, իրերս ու դուրս եկա նրա կյանքից։ Մնացի առանց նրա, բայց՝ արժանապատվությամբ։
Մի քանի ամիս անց դատարանը ամուսնալուծությունը ձևակերպեց, և ես պահանջեցի օրենքով սահմանված ամենը՝ ներառյալ՝ կլորիկ ալիմենտ։ Ոչ թե վրեժով, այլ հստակությամբ։
Եվ գիտե՞ք ինչ… Իմ կյանքը դրանից հետո նոր շունչ առավ։ Ու հիմա ես եմ երեխայիս տանում զբոսանքի՝ սիրով, ազնվորեն, առանց ստի, առանց թաքցնելու։