«Ես հերոսի եղբայրն եմ…»
Ապրիլի 26-ին, Մարտակերտում զոհված ապրիլյան պատերազմի հերոս, ավագ լեյտենանտ Տիգրան Պողոսյանի ծննդյան օրն էր։ Նրա եղբայրը՝ Տարոն Պողոսյանը, պատմում է, որ այս ամիսների ընթացքում շարունակել է ապրել միայն մեկ մտքով՝ նա հերոսի եղբայր է։ Այդ գիտակցումն է նրան ուժ տվել, պահել կանգուն, օգնել առաջ նայելու։
«Ինչպես լինում են իսկական եղբայրները՝ համերաշխ, աջակցող, միմյանց կողքին կանգնած, հենց այդպիսին էինք մենք։ Տիգրանը անչափ բարի էր, բոլորն էին սիրում նրան դպրոցում։ Օրինակելի էր, պարտաճանաչ, երբեք չհիշվեց որևէ վատ արարքով»։
Տիգրանը սիրված էր նաև իր նախասիրություններով։ Նա սիրում էր երգել, հաճախել էր երաժշտական դասերի։ Դպրոցական տարիներին զբաղվել էր բռնցքամարտով և կարատեով։ Բայց նրա ամենամեծ երազանքը մեկն էր՝ դառնալ զինվորական։ Եվ նա իր ընտրած ուղուց երբեք չշեղվեց։
Նվիրվածություն՝ մինչև վերջին շունչը
«Տիգրանը սովորեց Վազգեն Սարգսյանի անվան ռազմական ինստիտուտում։ Դա նրան էլ ավելի ամրապնդեց հայրենիքի նկատմամբ իր սրտի ձայնում։ Դեռ մանկուց ասում էր՝ ես զինվոր եմ դառնալու, ես պիտի պաշտպանեմ իմ երկիրը։ Ինստիտուտն ավարտելուց հետո նա ասում էր՝ սպան զինվորի ավագ ընկերն է, նա պետք է մշտապես լինի զինվորի կողքին»։
Տիգրանը ստացավ սպայական կոչում և որպես հրաձգային վաշտի հրամանատար ծառայության անցավ Մարտակերտում։ Նրա մարտական ուղին այսօր պատմում են ոչ թե գրքերը, այլ նրա զինվորները, որոնք նրան տեսել են դիրքերում՝ ուսի վրա զենքով, սրտում հայրենիքով։
Նա կարող էր մնալ ապրիլյան պատերազմի կենդանի հերոսների շարքում, սակայն ապրիլի 26-ին, մարտական հերթափոխի ժամանակ, երբ հակառակորդը հրթիռակոծեց դիրքը, Տիգրանը մարմնով պաշտպանեց իր զինվորին և ընկավ՝ ինչպես իսկական հերոսը։
Հերոս, ում անունը չեն մոռանում
«Զինվորները պատմում են, որ եղբայրս միշտ իրենց կողքին էր՝ անկախ ամեն ինչից։ Նրա դիրքը հենց Արմենակ Ուրֆանյանի դիրքի կողքին էր։ Քառօրյայի ժամանակ վիրավորվել էր, բայց ոչ ոքի չէր ասել։ Շուտ ապաքինվեց ու վերադարձավ շարք։ Տղամարդ էր՝ մինչև վերջ։ Մի անգամ, ստուգումներից հետո, նրան ճանաչեցին լավագույն հրամանատար. դիրքը, որ պահել էր, սկսեցին կոչել Տիգրանի անունով։ Դա իր արժանի գնահատականն էր»։
Տիգրանի անձնվեր ծառայության մասին Տարոնն իմացել է ոչ թե տանը, այլ զորամասում, երբ զինվորներն են պատմել։ Նրա ավագ լեյտենանտի կոչումը հետմահու է տրվել մայիսին։
Տարոնն ասում է՝
«Եղբայրս ուրիշ էր… Նա հերոսի պես ապրել ու հերոսի պես ընկել է։ Զինվորները մինչ օրս հիշում են իրենց հրամանատարին, հաճախ են գալիս մեր տուն, պատմում նրա մասին։ Դա է ամենամեծ պարգևը մեր ընտանիքի համար»։
Այդ օրը՝ ժամը 13։00-ին, Հոռոմ գյուղի մշակույթի տանը տեղի ունեցան Տիգրան Պողոսյանի հիշատակին նվիրված միջոցառում։ Նրա ընկերները, ծառայակիցները, հարազատներն ու հայրենիքի երախտապարտ զավակները հավաքվելու են՝ խոնարհվելու նրա լուսավոր հիշատակին։
Հավերժ փառք քեզ, Տիգրան…
Դու ապացուցեցիր՝ սպան իսկապես զինվորի ավագ ընկերն է։
Եվ դու այդ ընկերն էիր՝ մինչև վերջին շունչդ։