Արեն Վերդյան՝ համեստ, զուսպ և աննկուն բուժծառայության մայոր, մարդկային մեծ համառության ու նվիրումի խորհրդանիշ։
Երևանի Մխիթար Հերացու անվան պետական բժշկական համալսարանի Ռազմաբժշկական ֆակուլտետի շրջանավարտ, կլինիկական օրդինատոր Արեն Վերդյանը վերջին, սրտառուչ պատերազմում իր կյանքի ամենակարևոր առաքելությունն է կատարել՝ Մարտունու ռազմաճակատում հոգատարորեն պաշտպանելով ու փրկելով վիրավոր ընկերներին։ Բայց չարաբաստիկ ԱԹՍ-ն չզիջեց նրա կյանքի ուղին. Արենը զոհվեց, երբ փորձում էր դուրս բերել վիրավորներին…
36 տարին նոր-նոր կյանքը բացած Արենը ծնվել է Ճամբարակի Թթուջուր գյուղում՝ մի խավարամտիկ ու համեստ ընտանիքում։ Ավագ եղբայրը՝ Արտյոմը, հիշում է նրան որպես հանգիստ, զուսպ ու լուռ մարդու, որ չէր սիրում բարձր խոսել իր ձեռքբերումների մասին. «Նա չէր պատմում, չէր գովազդում իր կատարած դժվարությունները, չուզեր համարձակվել իր առաքելության մասին»։
Մորաքրոջ աղջիկը՝ Մարիամը, հիշում է Արենին մեծատառով Մարդ, որ միշտ լուռ էր, քչախոս, բայց շատ խորությամբ՝ իսկական բարություն ու հոգատարություն։ «Մենք կորցրինք ոչ միայն հիանալի բժիշկ, այլև մեծ Լույս եղբայր ու ընկեր», – ասում է Մարիամը՝ պատում աչքերը չմերկացնելով։
Տաս տարի Արենը հավատարիմ ծառայել է Հադրութի զորամասում՝ բուժծառայության պետի պաշտոնում, ուր աշխատել է անթերի՝ իր պատասխանատվությունը բյուրեղապես հասկանալով։ Հետո Երևանում շարունակելով ուսումը՝ դեռ պատերազմի բռնկման պահին նրան վստահել են Մարտունու շրջանի «Կարմիր շուկա» համայնքի բուժծառայության ղեկավարի ծանր և պատասխանատու առաքելությունը։
Նրա հորաքրոջ տղան՝ ռազմական բժիշկ Արմեն Իսոյանը, պատմում է Արենի մանկության մի պատմություն՝ երբ ընդամենը 4-5 տարեկան էր, արդեն երազում էր փրկել մարդկանց. «Երբ գյուղում անձրևների պատճառով առուն վարարել էր, Արենը ջրից հանել էր իր քույրիկին, չնայած դեռ այնքան փոքր էր, որ ուժ չուներ։ Այն ժամանակից սկսած նա միշտ շտապում էր օգնության ու փրկության»։
Ռազմական առաքելության ավարտից հետո Արենը պատրաստվում էր Վարդենիսում որպես ակնաբույժ առաջին անգամ իրականացնել աչքի փոխպատվաստում՝ իր մեծ երազանքը։ Նրա ընկերը՝ Էդուարդը, հիշում է, որ նրանք ուսանողական տարիներից միասին էին՝ միասնական ու քչախոս, բայց անսահման նվիրված։ Արենի պարտաճանաչությունը, պատասխանատվությունը և հյուրասիրությունը միշտ զարմացնում էին շրջապատին։
Նա չէր սպասում հրամանների՝ անպայման գնում էր ռազմաճակատ՝ համոզված, որ կարող է օգնել բոլոր վիրավորներին։ Ապրիլյան պատերազմում իր կատարած գործի համար արժանացել էր «Անբասիր ծառայության» մեդալի, իսկ վերջին օրերին՝ «Մարտական ծառայության» մեդալով հետմահու՝ հայրենիքին անբեկանելի ծառայության համար։
Արենի գործընկեր Լիլիթ Հովհաննիսյանը պատմում է նրան որպես զուսպ, խորամանկ և բարեկիրթ մարդ, միշտ պատրաստ օգնելու, բայց միաժամանակ թախծոտ ու մտազբաղ։ Ծառայակից Հայկ Մարգարյանը հիշում է, թե ինչպես Արենն է ուսանողական դասագրքերը պահել զորամասում ու պարտադիր հրահանգել՝ «չմոռանաս սովորածդ», ինչպես մեծ եղբայր, ընկեր ու քաջ անուրջ։
Անմահ Արեն Վերդյան… Նոյեմբերի 10-ի գիշերը՝ հրադադարի հաստատումից ընդամենը երկու ժամ հետո, երբ բոլորն արդեն շունչ էին պահել, նա կյանքի գնով փորձեց դուրս բերել վիրավորներին։ Բայց թշնամու ԱԹՍ-ն ընդհատեց այդ նվիրված կյանքի ուղին։
Մենք խոնարհվում ենք Արենի հիշատակին՝ հարգանքի ու խորագույն սիրո հետ։ Նրա տառապանքի ու սխրանքի պատմությունը կմնա հավերժ, որպես մարդկանց փրկելու, հայրենիքի պաշտպանելու անկեղծ սիրո օրինակ։