Արցախի 44-օրյա պատերազմը մեր ժողովրդի պատմության մեջ թողեց անջնջելի ցավ ու կորուստներ։ Այս օրերի ամենաթանկ գնով նրանք, ովքեր սրտով ու հոգով պաշտպանում էին հայրենիքը, մեզանից հեռացան՝ թողնելով ընտանիքների սրտում անդառնալի վերքեր։ Եվ նրանցից մեկն էլ պայմանագրային զինծառայողն էր, որի հոր սրտին անբացատրելի ու խոցելի ցավ է խորքում ամփոփված։ Նա դեռ չի հասկանում, թե ինչպես եղավ, որ իր որդին՝ հայրենիքի հանուն մղված մարտի մեջ, զոհվեց Հադրութի շրջափակման ծանր պայմաններում, որտեղ զինակիցները կորցրին կյանքը, իսկ ինքը մնաց միայնակ ու վիրավոր։
«Իմ որդին ծառայել է 17 տարի, հավատարմորեն ու նվիրումով։ Հոկտեմբերի 19-ին՝ այն ծանր օրերից մեկում, նա արդեն շրջափակման մեջ էր Հադրութում։ Իր հետի ընկերները զոհվեցին, և մնաց մենակ։ Վիրավոր էր, բայց հույսը չկորցրեց։ Զանգահարեց փոքր եղբորն ու պատմեց վերջին վայրկյանների մասին՝ ընկերների կորուստների մասին, մենակ մնալու ցավն ու փրկվելու անհնարինությունը։ Այդ պահին փոքր եղբայրը լսում էր հարձակվողների ձայները, բայց չկարողացավ օգնել՝ որդին հենց այդ պահին զոհվեց։ Այդ զանգը եղբայրների վերջին խոսակցությունն էր, որն ամբողջ ընտանիքի սրտում վերք թողեց»։
Ժամը 5-ը անց կեսն էր, երբ որդին կյանքը թողեց ռազմադաշտում, և արդեն երեկոյան իրիկունին նրան դուրս բերեցին այնտեղից։ «Ինձ համար սա էլ է մի փոքր դժվարը։ Կան այնպիսի զինվորներ, որոնց մարմինները դեռևս չեն գտնվել, և մենք անորոշության մեջ ենք։ Բայց իմ որդուն, որին կորցրի, մի քանի ժամվա ընթացքում բերեցին։ Դա տարօրինակ է ինձ համար։ Այս պատերազմը սովորական բան չէ, այստեղ ոչ մի բանի մեջ մեղր ու կարագ չեն բաժանում։ Ամեն ինչ անցել ենք, դիմադրել ենք, հաղթահարել ենք»,- ասաց հոր ծանր սրտով։
Այն ամենը, ինչ նա պատմում է, միայն ցավն է արտահայտում, բայց նաև անհամարձակ սրտի ուժը, որ պաշտպանում է որդու հիշատակը։ Դիահերձարանում նրան հայտնեցին, որ որդու մարմնի վրա բազմաթիվ վերքեր կան՝ փորին, վզին, գլխին, և բազմաթիվ կրակոցների հետքեր, ինչը խոսում է մարտի ծանր ու համառ ընթացքի մասին։ Հոր աչքերով այդ փաստերը միայն խորացնում են հարցերը՝ ինչպե՞ս եղավ, որ հակառակորդի գրոհը տևեց մի քանի ժամ, երբ հայ զինվորները, կորստյան մատնվելով, փորձեցին դիմադրել ու պաշտպանել իրենց հողը։
«Հայաստանն այսօր բաժանված է երկու մասի։ Եթե ներքին թշնամին չխանգարի, բանակը շատ շուտ կկանգնի ոտքերի վրա ու կդառնա հզոր ուժ։ Մենք տեսնում ենք, թե ինչպես են քաղաքական հարցերը լուծվում սեղանների շուրջ, որտեղ աղն են հանում, ծխախոտն են վիտրինաներից վերցնում, բայց կան շատ ավելի կարևոր բաներ։ Բաներ, որոնցից պետք է սկսենք։ Առաջին հերթին պետք է մտածենք այս տղաների՝ մեր զինվորների մասին, նրանց անվտանգության մասին։ Անհնար է թողնել, որ նրանց կյանքը վտանգվի՝ առանց լիարժեք պաշտպանություն ունենալու»,- անկեղծորեն խոսեց որդին կորցրած հայրն՝ հուզմունքով ու պահանջատիրական ուժով։
Այս պատմությունը հիշեցնում է բոլորիս, թե ինչ բարձր գնով է տրվում ազատությունն ու խաղաղությունը, ու թե ինչ մեծ պատասխանատվություն է դրված երկրի յուրաքանչյուր քաղաքացու ուսերին։ Յուրաքանչյուր զինվոր, որ կանգնած է սահմանին, մեր գինիքն է ու մեր ապագան։ Եվ նրանց ապահովությունը պետք է մնա ամենաառաջնային, որովհետև իրական ուժը սկսվում է այնտեղ, որտեղ ապրում է մեր ժողովուրդը, մեր սերը ու մեր համբերությունը։