Լեոնարդո դա Վինչիի «Խորհրդավոր ընթրիք» կտավը ոչ միայն աշխարհի ամենահայտնի նկարներից է, այլ նաև նրա ստեղծման շուրջ գոյություն ունի շատ հետաքրքիր պատմություններ ու առեղծվածներ։ Նկարը պատկերված է Հիսուս Քրիստոսին և նրա աշակերտներին վերջին ընթրիքի ժամանակ, որն անմիջապես նախորդեց Փրկչի խաչելությանը։ Սակայն սա ոչ միայն պատմական կերպարների հավաքածու է. մի հետաքրքիր վարկածի համաձայն՝ Հիսուսի և Հուդայի կերպարները, կարծես, մարմնավորում են նույն մարդու երկու տարբեր կյանքի փուլերը։ Դա Վինչիին հարկ եղավ մոտ 7 տարի նվիրել այս գլուխգործոցի ավարտին՝ մանրակրկիտ ընտրելով մոդելներ ու շտկելով ամեն մի դետալ։
Այդ տարիներին նա ապրել է Միլանում և հենց քաղաքի բնակիչներին օգտագործել իր կերպարների մոդելներ ընտրելիս։ Սակայն Հիսուսի կերպարի համար ճիշտ դեմքը գտնելը լուրջ փորձություն էր։ Պատմված է, որ նա ավելի քան 100 տղամարդու մեջ փնտրել է հարմար դիմագիծ, մինչև վերջապես գտավ երիտասարդ Պյետրի Բենդինելիին, որի երեսին զուգորդվում էին գեղեցկությունը և անմեղությունը՝ իդեալական համադրվելով Հիսուսի կերպարին։
Վերջին 6 ամիսներին Լեոնարդոն ամբողջ ուշադրությամբ ավարտեց Հիսուսի դիմանկարը, բայց առաջացավ հաջորդ մեծ մարտահրավեր՝ գտնել Հուդայի «մոդելը»։ Որոնումները ձգվեցին մի քանի տարի, և ի վերջո նա հայտնաբերեց նրան Հռոմի մահապարտների խցում։ Հանցավոր կենսագրությունն ու կոպիտ բնավորությունը այդ կալանավորին դարձնում էին Հուդայի կերպարի իդեալական մարմնավորումը։
Հետաքրքիր դրվագ է, որ նկարելիս կալանավորը մի պահ հարցրեց դա Վինչիին՝ արդյոք նա իրեն ճանաչում է։ Սկզբում նկարիչը չճանաչեց նրան, բայց զրույցի ընթացքում պարզվեց, որ հենց այդ մարդն էր 7 տարի առաջ Հիսուսի դիմանկարը գծած մոդելը։ Նույն այդ մարդը, որ հիմա հպարտորեն սեղմում էր իր կալանավորի ձեռքը, երբ ներկա էր «Խորհրդավոր ընթրիք» կտավի ստեղծման վառ պատմությանը։