Արմենը՝ համեստ ու խելացի պատանին, դպրոցում մշտապես աչքի էր ընկնում իր հետաքրքրասիրությամբ և տրամաբանությամբ: Սակայն, ինչպես հաճախ պատահում է կյանքում, ամեն ինչ այնքան էլ արդար չէր: Նրա դասղեկ՝ ուսուցչուհի Գայանեն, մշտապես կողմնակալ էր: Նրա ուշադրության կենտրոնում էին միայն «ընտրյալները»՝ այն աշակերտները, ովքեր նրան հաճոյախոսում էին, նվերներ բերում կամ պարզապես նրան հաճելի էին:
Արմենի համար ամեն մի դաս սովորելուց հետո գալիս էր նույն հիասթափությունը. անկախ նրանից՝ իր պատասխանը կատարյալ էր թե ոչ, գնահատականը հազվադեպ էր գերազանցում «3»-ը կամ «4»-ը: Իսկ Գայանեի սիրելիները կարող էին անգամ սխալներով պատասխանել, բայց միշտ ստանում էին «5»: Արմենի համադասարանցիները հարգում էին նրան և հաճախ էին ասում.
- Ինչու՞ է նա քեզ անտեսում: Դու ավելի լավ գիտես, քան մենք բոլորս:
Այս խոսքերը ավելի էին խորացնում Արմենի ցավն ու անարդարության զգացումը, բայց նա երբեք չէր հակաճառում:
Փոխվելու որոշումը
Դպրոցն ավարտելուց հետո Արմենը կանգնեց մեծ ճանապարհի սկզբին: Չնայած նրան, որ ատեստատում նրա գնահատականները այնքան էլ բարձր չէին, նա հստակ նպատակ ուներ՝ ընդունվել ՏՏ մասնագիտության ԲՈՒՀ: Տարիներ շարունակ նա ինքնուրույն սովորել էր ծրագրավորում, ստեղծել փոքրիկ նախագծեր և յուրացրել նոր հմտություններ: Նրա ջանքերը վարձատրվեցին. նա ընդունվեց երկրում ամենահեղինակավոր համալսարաններից մեկը:
Մինչդեռ Գայանեի սիրելիները՝ լավ գնահատականներ ստացած, հեշտությամբ ընդունվեցին այլ մասնագիտություններ: Սակայն նրանք շարունակեցին նույն անհոգ ու թեթևամիտ կեցվածքով ապրել, մտածելով, որ «5»-երը կբավարարեն իրենց ողջ կյանքում:
Հաջողության ուղին
Արմենի տարիները համալսարանում անցան աշխատանքի ու ինքնազարգացման մեջ: Շուտով նա ստացավ իր առաջին մեծ առաջարկը միջազգային ՏՏ ընկերությունից: Նրա տաղանդն ու աշխատանքասիրությունը թույլ տվեցին առաջ անցնել, և մի քանի տարում նա արդեն ղեկավար էր: Արմենը սկսեց մասնակցել նաև բարեգործական ծրագրերի, որտեղ աջակցում էր երիտասարդներին՝ սովորելու և իրենց նպատակներին հասնելու համար:
Մինչդեռ Գայանեի նախկին սիրելիները շարունակում էին բողոքել կյանքի անարդարությունից: Նրանք այդպես էլ չկարողացան ապացուցել իրենց հմտությունները:
Հանդիպում՝ տարիներ անց
Մի օր Արմենը վերադարձավ իր հին դպրոց՝ որպես հովանավոր: Դպրոցում կազմակերպվել էր միջոցառում, որտեղ նա հրավիրված էր որպես պատվավոր հյուր: Միջոցառման ժամանակ Գայանեն, ով դեռ աշխատում էր դպրոցում, նրան մոտեցավ: Նրա հայացքում զարմանք կար:
- Արմե՞ն ջան, որքան մեծ հաջողությունների ես հասել, իսկ ես… քեզ միշտ ասել եմ, որ կշրջանցես բոլորին:
Արմենը ժպտաց.
- Այո, տիկին Գայանե, բայց ես ինձ չեմ հիշում որպես ձեր «ընտրյալ»: Ձեր դասերը, ճիշտ է, իմ առաջ դուռ չբացեցին, բայց տվեցին կարևոր մի բան՝ հաստատակամություն պայքարելու համար:
Այդ օրը նա դպրոցից դուրս եկավ հաղթական, բայց առանց վրեժի զգացման: Արմենը հասկացել էր՝ կարևորն իր ճանապարհն էր, որը նա հաղթահարեց՝ չնայած բոլոր խոչընդոտներին:
Իսկ Գայանեն մնաց իր հին աշխատասենյակում՝ մտածելով իր սխալների մասին, որոնք այլևս հնարավոր չէր ուղղել:
