Անմահ հերոս Արեն Վերդյան. Մի խիզախ հոգի, որ կյանքը նվիրեց հայրենիքին

Երևանի Մխիթար Հերացու անվան պետական բժշկական համալսարանից հաղորդում են՝ մեր ժամանակների մի առանձնահատուկ մարդու մասին.

Արեն Վերդյան… Խոնարհ, զուսպ և բացառիկ նվիրվածությամբ զինվորական բժիշկ, բուժծառայության մայոր, որը զինվորների համար դարձավ փրկության ու հույսի հրեշտակ: Արենը վերջերս Արցախի Մարտունիում էր, երբ կատարում էր իր սրբազան առաքելությունը՝ փրկելու վիրավոր եղբայրներին։ Սակայն նրա ճակատագիրը ողբերգական շրջադարձ ստացավ՝ թշնամու ԱԹՍ-ն չկարողացավ շրջանցել նրան. նա հերոսաբար զոհվեց մարտադաշտից վիրավորներ դուրս բերելիս:

36 տարեկան էր, ծնունդով Ճամբարակի Թթուջուր գյուղից: Նրա ավագ եղբայրը՝ Արտյոմ Վերդյանը, հիշում է՝ Արենը միշտ հանգիստ, զուսպ բնավորություն ուներ, ոչ ոքի չէր կպչում, և հազվադեպ էր խոսում իր ձեռքբերումներից։ «Նա չէր սիրում խոսել իր առաքելության ու կատարած դժվարությունների մասին», – ասում է Արտյոմը, իսկ սա միայն ավելացնում է նրա անձի հորիզոնական հմայքը:

Մարիամ Սայադյանը՝ նրա մորաքրոջ աղջիկը, իրենից ավելի լավ չի կարող պատկերացնել Արենի մեջքը. «Արենը մեծատառով մարդ էր, քչախոս, բայց խորապես բարի ու հավատարմատար: Նա միշտ լսող էր, ու բոլորն էլ գիտեին՝ եթե Արենն է կողքիդ, ամեն ինչ լավ կլինի», – ասում է Մարիամը՝ դժվարությամբ պահելով արցունքները:

Արենի ճանապարհը չորրորդ զենքը չէին, այլ բժշկության հրաշքը՝ կյանք փրկելը: Տասը տարի նա ղեկավարել է Հադրութի զորամասի բուժծառայությունը, որտեղ իր պատասխանատվությամբ ու նվիրվածությամբ կերտեց անթերի ծառայություն: Հետագայում՝ երբ գալիս էր ժամանակը նորանոր գիտելիքներ ստանալու, Արենը չհանձնվեց, և չնայած ծանր պայմաններին, շարունակեց ուսումը կլինիկական օրդինատուրայում Երևանում՝ ակնաբուժություն յուրացնելու հույսով:

Ռազմական բժիշկ Արմեն Իսոյանը՝ Արենի հորաքրոջ որդին, հպարտորեն հիշում է փոքր տարիքում Արենի առաջին օգնության հուզիչ պատմությունը. «4-5 տարեկան էր, երբ տեսանք, որ փոքրիկ Արենը ուժասպառ փորձում է փրկել ջրում ընկած քրոջը: Այս երեխան վաղուց գիտեր՝ կյանքը փրկելն ամենակարևոր բանն է»:

Արենի ընկերները պատմում են, որ նա ոչ միայն պատասխանատու ու խիզախ էր, այլև բարի ու հյուրասեր: Էդուարդ Ավագյանը հիշում է ուսանողական տարիները. «Արենը չէր խոսում իր հաջողություններից, բայց երբեք չէր հրաժարվում օգնելուց: Հադրութի զորամասում նա բոլորին հարգանքով ու սիրով էր մոտենում, և այդ նվիրվածությունը՝ անթերի աշխատանքի ու պատրաստակամության հետ, բոլորի համար օրինակ էր»:

2016 թվականի Ապրիլյան պատերազմի մասնակից Արենն իր պատասխանատվությամբ ու արհեստավարժությամբ նվաճեց իր բոլոր վիրավորներին: ՀՀ պաշտպանության նախարարի կողմից արժանացավ «Անբասիր ծառայության համար» մեդալի առաջին աստիճանին, իսկ այս վերջին պատերազմի ընթացքում՝ «Մարտական ծառայության» մեդալով՝ հետմահու:

Նրա գործընկեր Լիլիթ Հովհաննիսյանն ասում է. «Արենը հազվագյուտ նուրբ հոգի ուտարինք էր, աննկատելի ու խորը զգացմունքներով։ Նա միշտ պատրաստ էր օգնել և պաշտպանել բոլորին»:

Բարեկամ Հայկ Մարգարյանը, ով զինվորական ծառայության ընթացքում մեծ եղբայր ու հովանավոր էր համարում Արենին, ցավով նշում է. «Նա մեր զորամասի սրտն էր։ Երբ ես առաջին անգամ զորացրվեցի, նա առաջինն էր, որ սատարեց ու սովորեցրեց ինձ գործնական հմտություններ։ Նրա համար մենք բոլորն արժանի էինք լավագույնի, ու նա անընդհատ մեզ հորդորում էր՝ չմոռանալ ուսումը, շարունակել կռվել կյանքի բոլոր դաշտերում»:

Նոյեմբերի 10-ի լույս 11-ի գիշերը՝ սահմանում հռչակված հրադադարի հաստատումից ընդամենը երկու ժամ անց, Արենը կյանքը վտանգելով շտապեց մարտադաշտից վիրավորներին դուրս բերելու։ Սակայն չարաբաստիկ թշնամու ԱԹՍ-ն խլեց մեր հրաշալի զինվորական բժշկի կյանքը, խլեց մեզնից մի անգնահատելի ու բացառիկ մարդ:

Անմահ է Արեն Վերդյանը։ Նա կյանք նվիրեց, իսկ իր հերոսությամբ ու լուռ քաջությամբ մեզ ցույց տվեց՝ ինչպիսին է իսկական հայրենիքի որդին։ Խոնարհվում ենք նրա հիշատակին, նրա արիության ու սիրո առաջ: