Մեկ տարի առաջ՝ մի սարսափելի ավտովթարից, կորցրեցի ամուսնուս։ Վերցա երեխեքիս՝ երեքը, և մնացի մենակ, առանց որևէ աջակցության։ Մեծանում էինք դժվարություններով լի կյանքով՝ մեկը մանկապարտեզում, երկուսը դպրոցում։ Պիտի մենակս՝ մի ամբողջ աշխարհ լինեի նրանց համար։
Շատ շուտ գտա աշխատանք՝ իմ մասնագիտությամբ։ Աշխատավարձս բավարար չէր երեք երեխա պահելու համար, բայց փորձում էի, չէի խզում պայքարը։ Իմ շուրջը ոչ ոք չգիտեր՝ որպիսին է իմ կյանքը իրականում։ Մի ամիս անց տնօրենս պարզեց՝ ես միայնակ մայր եմ, ու մենակ եմ փորձում նրանց պահել։
Հաջորդ օրը նա հրավիրեց ինձ՝ ասաց, որ ուզում է ծանոթանալ երեխաներիս հետ։ Մտցրի աշխատավայր, երեխաները խաղացին, ծանոթացան։ Դиректорն ինձ նայեց ու հարցրեց՝ ո՞նց ես հասցնում, ո՞վ է նրանց հետ։ Միջին պատասխանեցի՝ տանը եմ թողնում։ Նա մի պահ լուռ մնաց, մտածեց ու ասաց՝ «Չի կարելի մենակ թողնել, թող երեխաներդ գալու են այստեղ՝ այստեղ կլինեն, մինչև դու աշխատանքդ ավարտես»։
Բայց դա դեռ ամենը չէր։ Մի օր, երբ արդեն զգում էի հոգնածությանս ու անորոշ ապագայիս ծանրությունը, տնօրենս մոտեցավ ու ասաց՝ «Շնորհավորում եմ, աշխատավարձդ բարձրացնում եմ»։ Մի քանի օր անց նա խոստացավ՝ եթե լավ աշխատես, կբարձրացնի ոչ միայն աշխատավարձդ, այլև պաշտոնդ։
Ես չէի հավատում, մինչև պայմանագիրը չստորագրեցի։ Նստած նրա սենյակում, արցունքներն ինքնաբերաբար հոսեցին։ Այդ օրը հասկացա՝ աշխարհում դեռ կան մարդիկ, որ իրոք հոգ են տանում, որ քեզ չեն դատում, չեն լքել դժվար պահին, այլ աջակցում են՝ առանց պարտավորության զգացողության։
Այսօր ես շնորհակալ եմ այդ բարի հոգուն, որ կանգնեց իմ կողքին՝ երբ ամենամենակ էի։ Եվ երեխաներս հիմա գիտեն, որ աշխարհը կարող է նաև ջերմ ու բարեհամբույր լինել։