«Պա ջան, լավ մնացեք, ինչքան թուրք կարացա, կզարկեմ…». Գևորգ Թորոսյանը զոհվեց Շուշիի մատույցներում…
Գևորգ Թորոսյանը 21 տարեկան էր։ Նա ծնվել ու մեծացել էր Արմավիրի մարզի փոքրիկ գյուղում՝ մի ընտանիքում, որտեղ հայրենասիրությունը չէին քարոզում, այլ ապրում էին։ Դեռ մանկուց նա սեր ու հարգանք ուներ հայրենի հողի հանդեպ։ Ամեն առավոտ դպրոց էր գնում հայկական եռագույնով զարդարված պայուսակով, և միշտ ասում էր՝ «Ես մեծանամ, զինվոր եմ դառնալու»։
2020-ի աշնանը, երբ պատերազմը եկավ անսպասելի ու անողոք, Գևորգն արդեն բանակում էր։ Ծառայությունն անցնում էր Մարտունիում։ Սակայն պատերազմի առաջին իսկ օրերից նրա ստորաբաժանումը տեղափոխվեց առաջնագիծ՝ Շուշիի մատույցներ։ Նա զանգեց տուն, ասաց, որ ամեն ինչ լավ է, ու սովորական ժպիտով ավելացրեց.
– Պա ջան, լավ մնացեք, ինչքան թուրք կարացա, կզարկեմ…
Դա Գևորգի վերջին զանգն էր։
Ընկերները պատմում են, որ նոյեմբերի սկզբին, երբ իրավիճակը Սղնախի ուղղությամբ խիստ ծանր էր, Գևորգը ինքնակամ վերցրել էր դիրքի պաշտպանությունը։ Նա չհրաժարվեց, չթաքնվեց, չվախեցավ։ Ասում էին՝ «Գևոն հրե գծով գնաց առաջ՝ առանց ետ նայելու»։ Սպանեց ինը թշնամու, վիրավորեց մի քանիսին, բայց իր հպարտ կեցվածքը կյանքի գնով պահեց։ Վերջին գիշերը նա վիրավոր ընկերոջը փրկել էր կրակի տակով՝ հասցնելով բուժկետ, իսկ հետո… պարզապես չէր վերադարձել։
Նրա մարմինը գտան մի քանի օր անց՝ մոր քսած սրբիչը գրպանում, իսկ կողքին՝ հայրիկի նամակը, որ գրել էր դեռ մեկնելու օրը։ Նամակում հայրը գրել էր.
«Դու մեր տան լույսն ես, բայց քո լույսը պիտի մի ամբողջ հայրենիք լուսավորի»։
Գևորգ Թորոսյանը այդպես էլ լուսավորեց հայրենիքի ամենավտանգավոր անկյունները՝ իր կյանքով։ Նրա մայրն ասում է, որ որդու մահվան լուրն իմանալիս իրեն զգացել է դատարկ, բայց միևնույն ժամանակ՝ հպարտ։
– Ինձանից որդի տարան, բայց ինձ տվեցին անմահ Գևորգ…
Նրա անունն այսօր կարդում են Շուշիի ճանապարհին կանգնեցված հուշաքարին։ Տասնյակ մարդիկ կանգնում են, դանդաղ կարդում, ու աչքերում միևնույն արտահայտությունն է՝ ցավ, հպարտություն, կարոտ…
Գևորգ Թորոսյանը այլևս մեր մեջ չէ, բայց նրա խոսքերը մնացել են հայ ժողովրդի հոգում՝ «Պա ջան, լավ մնացեք…»