«Երազում էի Ամերիկայում ապրել, բայց այսօր հաշվում եմ ցենտերիս վրա. Ինչու՞ ոչ ոք չի ասում այս մասին»
Երազանքներս փաթեթավորեցի ճամպրուկում ու մեկնեցի Ամերիկա՝ նոր կյանքի հետևից։ Մտքումս ամեն ինչ պայծառ էր՝ արև, օվկիանոս, հնարավորությունների երկիր… Երբ ոտք դրեցի Մայամիի արևոտ փողոցներին, թվում էր՝ երկնքից ընկել եմ դրախտ։ Բայց այս «հեքիաթն» արագ վերածվեց սառը իրականության։
Առաջին աշխատանքս գտա շուտով՝ սննդի առաքիչ։ Օրական մոտ 150 դոլար էի ստանում, ինչը, ասեմ անկեղծ, ինձ երջանկացնում էր։ Մտածում էի՝ «Ահա՛ քեզ Ամերիկա»։ Եթե օրական 9-10 ժամ աշխատես, կարելի է նույնիսկ փող խնայել։ Բայց ուրախությունս կարճ տևեց։
Իմ առաքիչի ուղին անցնում էր Մայամիի բոլոր անկյուններով։ Գեղեցիկ թաղամասերից մինչև լքված ու վտանգավոր տարածքներ, որտեղ պատուհանների վրա երկաթե ցանցեր էին քաշված, իսկ մարդիկ պատվերը վերցնում էին՝ առանց դեմք ցույց տալու։ Երբեմն զգում էի, որ ինչ-որ սարսափելի բան կարող է պատահել հենց հաջորդ թեքումում։
– «Ուզում ես ապրել՝ պետք է չդադարես աշխատել։ Ուտել-խմել, վարձ, բենզին… մնացածը հետո», – միշտ ասում էր ծանոթս, ով արդեն մի քանի տարի էր ապրում այստեղ։
Եվ դա դարձավ ճշմարտություն։ Երկու ամիս անց, երբ հերթական պատվերը հասցրեցի, դուրս գալով տեսա՝ մեքենայիս անվադողերը ծակել են։ Սարսափեցի։ Դա ինձ համար նշան էր, որ պետք է հեռանամ։ Ու տեղափոխվեցի խանութ՝ որպես վաճառող։
Բայց կյանքս չփոխվեց։ Ամեն վաստակած ցենտս գնում է ուտելիքի, տան վարձի ու բենզինի վրա։ Ոչ մի ավելորդ բան, ոչ մի ապագայի երազանք։ Ես հիմա այստեղ մի շարք անհույս ներգաղթյալներից եմ՝ աներևույթ, աղքատ ու մոլորված։
Երբեմն մտածում եմ՝ միգուցե վերադառնալ տուն։ Բայց վերադառնալ նշանակում է ընդունել պարտություն։ Իսկ սրտիս խորքում դեռ մի փոքր հույս կա, որ այս ամենը ժամանակավոր է։
Ցավալին այն է, որ ինձ նման հազարավոր մարդիկ կան։ Նրանք, ովքեր նույնպես երազել են ամերիկյան կյանքը, բայց մնացել են այդ երազանքի կոտրված ապակիների մեջ՝ ո՛չ առաջ, ո՛չ հետ գնալու ուժ չունենալով։
Եվ հարց եմ տալիս. ինչու՞ ոչ ոք երբեք չի ասում այս մասին։