Ամուսնուս քույրն անհետ կորել էր՝ 20 տարի առաջ։ Այդ սարսափելի օրը սկեսուրիս կյանքը կանգ էր առել, և նա սպասեց ողջ իր կյանքում՝ հուսալով գտնել իր փոքրիկ աղջկան։ Եվ ահա մի օր նա տեսավ նրան… լուրերում։
Սկեսուրիս 4 տարեկան դուստրը աննկատ անհետացավ։ Նա դուրս էր եկել բակ և անհետացել, կարծես կլանել էր հողը։ Այդ պահի վիշտը և անորոշությունը մնացին խրված մեր հոգիներում։ Չգիտենք, թե որքան ուժ ու հույս կար այն կնոջ մեջ, ով սպասեց բոլոր այս տարիները՝ պահելով դստերը իր սրտում՝ անպայման վերադառնալու մասին երազելով։
Մի քանի տարի առաջ, մի սովորական երեկո, երբ հեռուստացույց էինք դիտում, սկեսուրիս աչքերը ծիծաղից լցվեցին, և նա գոռաց.
—Անահիտն է… Աստված իմ, Անահիտն է ողջ… ինչ անսպասելի երջանկություն…
Նրանք ցույց էին տալիս երիտասարդ աղջկա մասին նորությունը՝ հուշելով, որ գտնվել է անհետ կորած աղջիկ, ում ձեռքերում ծանր փորձանքներ էին եղել։ Նա հիվանդանոցում էր՝ տուժած, բայց կենդանի։
Մենք վազեցինք հիվանդանոց։ Աղջկան, որին մենք Մարիամ անունով կանչեցինք, տուն բերեցինք։ Նա օրեցօր փոխվում էր, աչքերը լցվում էին շնորհակալության ու զգացմունքների արցունքներով։ Բայց երջանկությունը տևեց քիչ՝ մի օր ամուսինս ԴՆԹ փորձանմուշի պատասխանն բերեց. Մարիամը մեր կորած Անահիտը չէր։
Մենք որոշեցինք խնայել սկեսուրիս սիրտը, չասեցինք այդ ծանր լուրը։ Նա հավատում էր, որ գտել է իր դստերը, և այդ հույսով ապրել։ Եվ ահա, երեք տարի անց, սկեսուրիս հոգին խաղաղվեց՝ գիտակցելով, որ իր աղջիկն այլևս կորած չէ։
Թաղումից հետո Մարիամը մեզ հուզիչ խոսքեր ասաց. իր հիշողությունը վերականգնվել է շատ ավելի վաղ, բայց նա գաղտնի պահել էր դա, որպեսզի չվիրավորի մեր մայրիկին։ Մարիամը պատմեց, թե որքան կարիք ուներ սիրո ու խնամքի, որոնք գտել էր այս ընտանիքում։
Չնայած նա իրականում ոչ մի արյունակցական կապ չունի մեզ հետ և ճանաչում է իր ծնողներին, Մարիամը դարձավ մեր ընտանիքի մասը՝ գտնելով ծնողական սեր և հոգատարություն, որոնք երբեք չէր ունեցել մանկատանը։
Մենք ստեցինք սկեսուրիս, բայց այդ ստի փոխարեն նա ապրեց իր կյանքի վերջին տարիները երջանիկ ու սիրով լի։ Հիմա Մարիամն էլ մանկահասակ երեխաների հետ համախմբված, մեր ընտանիքի մի մասն է՝ սերը, որն արմատավորվեց սրտերում՝ ավելի ուժեղ, քան արյունը։