Սերգեյ Շաքրիկյան. Զրահաբաճկոն չունեցող հերոսի լռեցրած սիրտը։
Սերգեյ Շաքրիկյանը ընդամենը 26 տարեկան էր… Մարմնով՝ կրտսեր սերժանտ, հոգով՝ աննկուն զինվոր, իսկ իր քաղաքում՝ Արմավիրում՝ ընդամենը Սերգո՝ միշտ ժպտացող, միշտ պատրաստ օգնության հասնելու։
Երբ Արցախյան երկրորդ պատերազմը պայթեց հայ իրականության վրա՝ զարկելով ամեն սրտի ու տան դուռը, Սերգեյը՝ հազարավոր ոստիկանական զորքերի շարքերում, առանց վարանելու մեկնեց առաջնագիծ։ Նրա մարտական ուղին անցել է Ջրականով, Հադրութով… ու հասել մինչև Շուշի՝ բերդաքաղաք, որի համար նա իր կյանքի ամենաթանկը տվեց։
Նոյեմբերի 5-ին Սերգեյը ընկավ։ Մի ակնթարթում։ Զրահաբաճկոն չուներ… իսկ արկի բեկորը խոցեց նրա աորտան։ Այդ նույն վայրկյանին լռեց Սերգեյի սիրտը, որը մի ողջ ժողովուրդ էր սիրում։
Բայց ամենաաղմկալուրն ու ցավեցնողը՝ դա դեռ չէր։ Սերգեյի անունը, ինչպես նաև նրա հետ ընկած 67 ոստիկանների անունները, շաբաթներով չէին հայտնվում ոչ մի պաշտոնական ցուցակում։ Ոստիկանությունն իբր այնքան էր «գնահատում» իր զոհված ծառայողներին, որ միայն դեկտեմբերի 25-ին՝ ԶԼՄ-ների բարձրացրած աղմուկից հետո, հրապարակեց նրանց անունները։ Իսկ Պաշտպանության բանակի ցուցակներում Սերգեյն այդպես էլ «չտեղավորվեց»…
Սերգեյը մեր ժամանակների իսկական հերոսներից էր՝ առանց խոշոր տիտղոսների, առանց բարձր կոչումների, բայց իր լռությամբ և նվիրումով նա պարծանք է դարձել բոլոր նրանց համար, ովքեր հանուն հայրենիքի ապրեցին, կռվեցին… և չվերադարձան։