«Ցանկանում եմ, որ պատերազմները երբեք չշարունակվեն, որ մենք հաղթենք մեր գիտելիքներով ու մտքով». այս խոսքերը թողեց մեզ 44-օրյա պատերազմում անմահացած մեր երիտասարդ գերբնույթ Գերասիմ Ահարոնյանը։ Նրա մտքերում միշտ բոցավառ էր հայրենիքի խաղաղության երազանքը, բայց ճակատագրի կողմից տրված առաջադրանքը՝ պաշտպանի իր ազգը, նա ընդունեց առանց վարանելու։
Գերասը ծնվեց ու մեծացավ Արմավիրի քաղաքում՝ փոքրիկ, բայց տաղանդավոր տղա, ում ուժեղ համառությունն ու անկոտրում կամքը նկատելի էին դեռ մանկությունից։ 2019 թվականի հուլիսի 15-ին, երբ զորակոչվեց բանակ, նա պատրաստ էր կանգնել երկրի պաշտպանական դասին։ 6 ամիս ծառայելով Գյումրու ուսումնական զորամասում՝ նա չկանգնեց դադարեցնելու իր պարտքը։ Շուտով տեղափոխվեց Ագարակի զորամաս՝ գիտակցելով, որ ամեն քայլափոխի հայրենիքը ունի իր հավատարիմ զինվորներին։
Երբ պատերազմը բռնկվեց, հրամանատարությունից լսելով, որ պետք է մեկնեն Արցախ՝ պաշտպանելու հայրենիքի սահմանները, Գերասը առաջիններից մեկն էր, ով արագ արձագանքեց։ Հոկտեմբերի 3-ին նա արդեն Ջրականում էր՝ թեժ մարտերի առաջամարտում, բայց իր մտերիմներից գաղտնի պահեց իր կռվի դաշտ գնալը՝ անհանգստանալով նրանց համար։
15 օր պայքար, 15 օր անթիվ չքնաղ երազների ու երիտասարդ երազանքների տապալում, 15 օր՝ անհամար սրտացավ պահեր հայրենասիրության անառիկ արկածախնդրության մեջ։ Եվ ահա՝ հոկտեմբերի 18-ի գիշերը՝ Մեղրի վերադառնալու ճանապարհին, անօդաչու սարքի հարվածը խլեց նրա կյանքը՝ չթողնելով ոչինչ բացի անմար հիշողություններից։
«Ես վստահ եմ, որ հայ հերոսները եղել են, կան ու միշտ կլինեն, որպես մեր ժողովրդի հպարտություն ու պարծանք»,- գրել էր նա՝ դեռ չհասցնելով ամբողջությամբ ապրել, բայց հասցնելով իր հոգու ամբողջ խորությամբ ասել, թե ինչ է նշանակում լինել իրական հերոս։
Գերաս, ախպեր ջան, դու մտար այն հերոսների սրբազան շարքը, ովքեր իրենց կարճատև կյանքի մեջ իրենց ուժով ու հոգով վառել են հայրենիքի օջախը։ Հերոսացար՝ հավերժ մնալով 19 տարեկան, հավերժ մնալով մեր սրտերում՝ անմահ ու անսահման։
Հիշատակդ վառ մնա, Գերաս ջան։ Խունկ ու խոնարհում քեզ՝ մեր սերնդի սուրբ նվիրյալին։