Երազում էր երգել Լա Սկալայում, բայց զոհվեց Արցախում՝ հոր աչքի առաջ

Մանկություն և առաջին քայլերը երաժշտության մեջ

Գոռ Սերյանի Թումանյանը ծնվել է 2000 թվականի օգոստոսի 28-ին, Աշտարակ քաղաքում։ Նա մեծացել է մի ընտանիքում, որտեղ երաժշտությունը ոչ միայն զբաղմունք էր, այլև կենսակերպ։ Մայրը՝ Մարինե Մնոյանը, եղել է նրա առաջին ուսուցչուհին։ Գոռի երաժշտական առաջին դասերը, ինչպես հիշում են հարազատները, եղել են ոչ թե պարտադիր, այլ մեծ ոգևորությամբ ու սիրով։

2006-2014 թթ․ նա սովորել է Աշտարակի Սմբատ Շահազիզի անվան թիվ 2 միջնակարգ դպրոցում, իսկ այնուհետև՝ Աշտարակի Նորայր Սիսակյանի անվան թիվ 5 ավագ դպրոցում։ Դպրոցական տարիներին էլ արդեն առանձնանում էր իր ձայնով․ դասընկերները պատմում են, որ յուրաքանչյուր միջոցառում առանց նրա երգի չէր անցնում։

Նախնական երաժշտական կրթությունը ստացել է Ուջանի երաժշտական դպրոցում։ Այդ ժամանակ արդեն նրա ձայնը համարվում էր եզակի․ մաքուր տեմբր, ուժեղ հնչողություն և արտիստիզմ։ Ուսուցիչները վստահ էին՝ Գոռին մեծ բեմեր են սպասում։

Կոնսերվատորիա և առաջին հաղթանակներ

2017-ին Գոռը ընդունվում է Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայի ակադեմիական վոկալ բաժին՝ պրոֆեսոր Կարինե Մկրտչյանի դասարան։ Մկրտչյանը հետագայում խոստովանել է․

«Նման ձայն ես հազվադեպ ես հանդիպում։ Գոռը ուներ այն էներգիան և հոգևոր ներքին լույսը, որը մեծ արտիստին է բնորոշ։ Նա չէր պարզապես երգում, այլ ապրում էր բեմի վրա»։

Արդեն ուսանողական տարիներին նա սկսեց մասնակցել միջազգային մրցույթներին։ 2016 թվականին Գյումրիում կայացած «Վերածնունդ» միջազգային VIII մրցույթ-փառատոնում Գոռը դառնում է III կարգի դափնեկիր։ Նույն տարում հաղթում է «Զվարթնոց» մրցույթ-փառատոնում՝ «Դասական երգ» անվանակարգում։

2017 թվականին հաջողությունները կրկնապատկվում են․ «Տենոր» համաշխարհային ասոցիացիայի կազմակերպած «Ոսկե ձայն» միջազգային մրցույթում նա զբաղեցնում է առաջին տեղը։ Այդուհետև Իսպանիայում անցկացված La riqueza de voz մրցույթում արժանանում է «Ոսկե գավաթի»։

2018 թվականին Թուրքիայում՝ Սիդե քաղաքում կայացած «Հարմոնիա» միջազգային VIII մրցույթում, Գոռը ստանում է ամենաբարձր պարգևը՝ Գրան պրի։

Այս մրցանակների շարքը խոստանում էր մեծ ապագա․ երիտասարդ տենորը հայտնվել էր միջազգային երաժշտական շրջանակների ուշադրության կենտրոնում։

Երազանք՝ Լա Սկալայի բեմը

Գոռի ամենամեծ երազանքը Միլանի Լա Սկալայի թատրոնում երգելն էր։ Ըստ ընտանիքի՝ 2019 թվականին նա արդեն ստացել էր հրավեր Իտալիայից։ Գլխավոր շտաբը, որտեղ նա ծառայության ընթացքում դիմել էր, թույլ էր տվել մեկնել։ Սակայն համաճարակի պատճառով այդ պլանները ձախողվեցին։

Նա որոշեց սպասել․

«Զինծառայությանս ավարտին մնացել է ընդամենը երեք ամիս։ Ավարտեմ ու նոր միայն գնամ»,- ասել էր Գոռը իր մորն ու ընկերներին։

Ցավոք, այդ երեք ամիսները ճակատագրական եղան։

Բանակ և պատերազմ

2019 թվականին նա զորակոչվեց բանակ։ Ընկերների խոսքով, նա բանակում էլ չէր դադարում երգել․ անգամ ամենածանր օրերին երգը մնում էր նրա հոգու փրկությունը։

2020 թվականի սեպտեմբերին սկսված պատերազմի լուրը նրան շփոթության մեջ գցեց։ Գոռի հայրը՝ Սեյրան Թումանյանը, կամավորագրվեց և մեկեց առաջնագիծ։ Որդին որոշեց չհեռանալ հոր կողքից։

Հոկտեմբերի 23-ին, պատերազմի 27-րդ օրը, Գոռը զոհվեց հոր աչքի առաջ։ Ընտանիքի համար այդ օրը դարձավ անդառնալի կորուստ։

Հուղարկավորություն և հավերժ հիշատակ

Գոռ Թումանյանը հուղարկավորվեց Աշտարակում։ Հարյուրավոր մարդիկ եկան հրաժեշտ տալու երիտասարդ տաղանդին՝ երաժիշտներ, ուսուցիչներ, համաքաղաքացիներ։ Նրա գերեզմանը դարձավ ոչ միայն սգի, այլև հպարտության տեղ՝ տղայի համար, որը կիսատ թողեց մեծ երազանքները հանուն հայրենիքի։

Մասնագետների կարծիքներ

Կոնսերվատորիայի դասախոս Կարինե Մկրտչյանը նշում է․

«Ես վստահ էի, որ նա կդառնա մեր ժամանակների ամենանշանավոր տենորներից մեկը։ Նրա ձայնը պետք է հնչեր աշխարհի բեմերից, բայց, ցավոք, պատերազմը կտրեց այդ ճանապարհը»։

Երաժշտագետ Արմեն Բաբայանի կարծիքով, Գոռի կյանքը խորհրդանշում է մի ամբողջ սերնդի ճակատագիրը․

«Մենք կորցրեցինք ոչ միայն զինվորների, այլև գիտնականների, արվեստագետների։ Գոռ Թումանյանի պատմությունը դրա ամենասուր օրինակներից մեկն է։ Նրա հաղթանակները միջազգային բեմերում խոսում էին այն մասին, որ Հայաստանը կարող էր ունենալ նոր օպերային աստղ»։

Հանրային արձագանք

Գոռի մահվան մասին լուրը լայն տարածում գտավ սոցիալական ցանցերում։ Ֆեյսբուքում և Ինստագրամում նրա ընկերները, համաքաղաքացիները և ուսանակիցները հարյուրավոր գրառումներ արեցին։

Մի գրառման մեջ նրա դասընկերուհին գրել էր․

«Նա մեզ սովորեցրեց, որ պետք է երազել մեծ։ Բայց չհասցրեց իր երազանքը իրականացնել։ Հիմա Լա Սկալայի բեմում նրա փոխարեն լռություն է, իսկ մենք՝ այստեղ, պիտի շարունակենք նրա երազանքը»։

Նրա մասին հրապարակումներ եղան նաև միջազգային մամուլում։ Իտալիայի երաժշտական մամուլի որոշ էջեր ցավակցական նոթերով անդրադարձան երիտասարդ տենորի կորստին։

Մարդը երգի և պատերազմի միջև

Գոռի պատմությունը առանձնահատուկ ցավալի է․ մի մարդ, ով իր կյանքը նվիրել էր երգին, ստիպված եղավ զոհվել պատերազմի դաշտում։ Նա իր ամբողջ երիտասարդությամբ և երազանքներով դարձավ այն սերնդի խորհրդանիշը, որը կորցրեց ամենաթանկը։

Նրա կյանքը կարելի է բաժանել երկու տողով․

• Մինչև 2019-ը՝ աճող տենոր, մրցանակների դափնեկիր, Լա Սկալայի ապագա արտիստ։

• 2019-ից հետո՝ զինվոր, որ զոհվեց հայրենիքի համար։

Հետգրություն

Գոռ Սերյանի Թումանյանի անունը շարունակվելու է հնչել՝ թե՛ Աշտարակի դպրոցներում, թե՛ երաժշտական բեմերում։ Նրա մասին կպատմեն որպես տաղանդավոր երիտասարդի, որի ճանապարհը չավարտվեց, այլ ընդհատվեց։

Նրա երգերը պահպանվել են ձայնագրություններում։ Ընկերները հաճախ հավաքվում են և լսում նրա կատարման մեջ «Օ սոլե միո»-ն կամ հայկական երգերը։ Ամեն անգամ այդ ձայնը հիշեցնում է՝ ինչ կարող էր լինել և ինչ այլևս չեղավ։

Եզրակացություն

Գոռ Թումանյանը դարձավ ոչ միայն արվեստի, այլև զոհված հերոսների հիշատակի խորհրդանիշ։ Նրա կյանքի պատմությունը ստիպում է մեզ մտածել՝ որքան երազանքներ և տաղանդներ կորսվեցին պատերազմում։

Նրա մասին խոսելիս բոլորը մեկ բան են ասում․

«Գոռը երազում էր երգել Լա Սկալայում։ Բայց նա իր վերջին երգը թողեց Արցախում՝ հոր աչքի առաջ»։

Հեղինակ՝ Անի Քոչար