Ինձ ազատեցին աշխատանքից՝ անօթևան տղամարդուն փրկելու համար, և մի քանի օր անց տեղի ունեցավ մի բան, որը ընդմիշտ փոխեց իմ կյանքը
Ես տարիներ շարունակ աշխատել էի որպես բուժքույր քաղաքային հիվանդանոցում։ Այնպիսի տեղում, որտեղ ամեն օր կյանք ու մահ էին անցնում կողք կողքի։ Տարիների ընթացքում կարծես թե արդեն ոչինչ չէր կարող ինձ զարմացնել․ տեսել էի ամեն տեսակի ցավ, տառապանք ու հուսահատություն։ Բայց մի օր ճակատագիրը ինձ կանգնեցրեց ընտրության առաջ՝ հետևե՞լ խիստ կանոններին, թե՞ լսել սրտիս ձայնը։
Այդ օրը սովորական էր թվում․ հիվանդանոցը լցված էր աղմուկով, անընդհատ զանգող հեռախոսներով, շտապող բժիշկներով ու անզուսպ ցավից բղավող հիվանդներով։ Հանկարծ միջանցքում հայտնվեց մի մարդ։ Նրա տեսքը վախեցնող էր․ պատռված հագուստ, կեղտոտ դեմք, մազերը խճճված, մորուքը՝ երկար ու անխնամ։ Նրա ամբողջ մարմնից դուրս էր գալիս սուր հոտ, որը ստիպում էր մարդկանց հեռու քաշվել։ Շատերը նույնիսկ չցանկացան նրան նայել։
Բայց ես միանգամից նկատեցի նրա աչքերը։ Դրանք լի էին անհուսությամբ ու անասելի ցավով։ Նա հազիվ էր կանգնում, ձեռքը սեղմում էր կրծքին, շունչը կտրտված էր։ Հանկարծ շշնջաց․
— Ցավում է… շատ է ցավում…
Ըստ կանոնակարգի՝ նման մարդկանց մենք չէինք կարող ընդունել առանց փաստաթղթերի։ Հիվանդանոցում կարգապահությունը խիստ էր։ Բայց ես բժիշկ չէի դարձել միայն «գրքերում գրվածի համար»։ Ես այնտեղ էի, որ օգնեմ մարդկանց։ Եվ այդ պահին իմ ներսում ամեն ինչ գոռում էր․ «Չես կարող թողնել նրան մահանալու…»
Ես անտեսեցի հրահանգները։ Նրան նստեցրի սառը նստարանին, արագ չափեցի ճնշումը, թթվածին տվեցի, ներարկում արեցի։ Նրա շնչառությունը կամաց-կամաց հարթվեց, դեմքի գույնը փոխվեց, աչքերը փոքր-ինչ հանգստացան։ Նա միայն գլխով արեց և մի կերպ շշնջաց․
— Շնորհակալ եմ…
Եվ հեռացավ։ Այդ պահին ես կարծեցի՝ գործը ավարտված է։ Բայց իրականում ամեն ինչ նոր էր սկսվում։
Մի քանի ժամ անց ինձ կանչեցին գլխավոր բժշկի կաբինետ։ Դռան հետևում կանգնած էր խիստ դեմքով ղեկավարը։ Նա ոչ մի բառ ավել չասաց․
— Դուք խախտել եք կանոնները։ Դա անընդունելի է։ Դուք ազատված եք աշխատանքից։
Ես փորձեցի բացատրել, արդարանալ, ասացի, որ դա մարդու կյանք էր։ Բայց նրա աչքերում ոչ մի կարեկցանք չկար։ Մի քանի ստորագրություն, և ես այլևս աշխատանք չունեի։ Այդ պահին ներսումս դատարկություն էր, կարծես ամբողջ տարիների իմ աշխատանքը ջնջվեց մեկ վայրկյանում։
Անցավ մի քանի օր։ Ես դեռ փորձում էի հաշտվել կատարվածի հետ։ Երեկոյան տուն էի վերադառնում, երբ մուտքի մոտ նկատեցի մի մարդ։ Ես անշարժացա։ Դա նույն մարդն էր՝ այն «անտունը», որին փրկել էի։ Բայց հիմա նա բոլորովին այլ տեսք ուներ․ մաքուր կոստյում, թանկարժեք ժամացույց, կոկիկ սանրվածք։
— Դուք… նույնն եք՞… — հազիվ շշնջացի ես։
Նա ժպտաց․
— Այո։ Այդ օրը վթարի ենթարկվեցի, շոկի մեջ էի։ Փաստաթղթերս ինձ հետ չէին, տեսքս էլ… լավ, դուք տեսաք։ Բայց դուք փրկեցիք իմ կյանքը։
Պարզվեց՝ նա խոշոր ընկերության սեփականատեր էր, միլիոնատեր։ Երբ եկել էր շնորհակալություն հայտնելու, իմացել էր, որ ես աշխատանքից ազատվել եմ հենց իր պատճառով։ Նա նայեց ինձ այնպիսի հայացքով, որ ես առաջին անգամ զգացի՝ իմ խիզախությունը գնահատվեց։
— Ես ամեն ինչից վեր եմ գնահատում այն մարդկանց, ովքեր գործում են սրտով, — ասաց նա։ — Կցանկանա՞ք աշխատել ինձ մոտ՝ որպես անձնական բուժքույր։ Պայմաններն ու աշխատավարձը ավելի լավ կլինեն, քան երբևէ կարող եք պատկերացնել։
Ես կանգնած էի շփոթված ու հուզված։ Մի պահ հիշեցի այն դատարկությունը, որ զգացի, երբ հեռացա հիվանդանոցից։ Հիմա, կարծես, ճակատագիրը ինձ նոր հնարավորություն էր տալիս։
Այդպես, աշխատանքից ազատված բուժքրոջից ես դարձա ազդեցիկ մարդու անձնական օգնական։ Իմ կյանքը ամբողջովին փոխվեց։ Ես հասկացա մի բան․ երբեմն ճակատագիրը կարծես պատժում է մեզ, բայց իրականում դա նոր ճանապարհ է բացում։
Այն օրը ես կորցրի աշխատանքս, բայց ձեռք բերեցի նոր կյանք և համոզվեցի, որ բարի գործերը երբեք չեն անցնում աննկատ։ Գլխավորը մարդ մնալն է՝ անկախ կանոններից ու հետևանքներից։