Չորս տարեկան տղան այլևս չէր կարողանում տանել այն, ինչ կատարվում էր իր տանը, ուստի ամեն ինչ պատմեց իր դաստիարակին։
Մի օր երեխան մանկապարտեզից տուն վերադարձավ և սկսեց գովել իր դաստիարակին։ Նա ասաց, որ նա շատ բարի և սիրալիր մարդ է։ Լսելով երեխայի խոսքերը՝ մայրը շատ ուրախացավ, որ իր որդուն վստահել է հուսալի ձեռքերի։
Վաթսուն տարեկան դաստիարակուհի Կլեյերը շատ էր սիրում երեխաներին։ Մարդիկ նրան հրեշտակ էին անվանում։ Երեխաները մեծ հարգանքով էին վերաբերվում նրան, որովհետև նա համբերությամբ էր տանում նրանց բոլոր քմահաճությունները։
Մի օր երեխան նստած էր մանկապարտեզում տխուր աչքերով և ոչ ոքի հետ չէր ուզում խաղալ։ Կլեյերը մոտեցավ նրան ու հարցրեց, թե ինչ է պատահել։ Երեխան պատասխանեց, որ իր հայրը ծանր հիվանդ է, և իրեն շատ է ցավեցնում տեսնել, թե ինչպես է նա տառապում։
Տղայի հորը լուրջ երիկամային խնդիր էր տանջում։ Երբ Կլեյերը իմացավ նրա ծանր վիճակի մասին, որոշեց դառնալ նրա երիկամի դոնորը։ Երբ տղայի հայրը տեղեկացավ դրա մասին, նա բառացիորեն շփոթվեց՝ չկարողանալով հավատալ այդ անսահմանաբար բարի որոշմանը։
Տղան անսահման երջանիկ էր, որ այժմ կարող է ավելի շատ ժամանակ անցկացնել իր հոր հետ։
Կլեյերի մարդասիրությունը ապշեցնող և բացառիկ է։ Ես կարծում եմ՝ նման մարդիկ պետք է հավերժ ապրեն այս աշխարհում։