44-օրյա պատերազմում հերոսաբար զոհված Հենրիկ Էլոյանի մայրը՝ Հասմիկ Վարդանյանը, բարձրաձայնում է որդու անմեղ սխրանքի մասին՝ հիշելով, թե ինչպես 2020 թվականի հոկտեմբերին նա, բաց վերքով, ուղարկվեց պատերազմի դաշտ։
Հենրիկը ծառայել է որպես ժամկետային զինծառայող Ջրականում, երբ բռնկվեց պատերազմը: Նրա մայրը, Հասմիկը, պատմում է, որ հոկտեմբերի 7-ին որդին ծանր վիրավորվել է: Առաջին բուժօգնությունը ստացել է Արցախում, ապա տեղափոխվել է Խնձորեսկի ժամանակավոր հոսպիտալ, իսկ ավելի ուշ՝ Սիսիանի հոսպիտալ։
Հասմիկ Վարդանյանը մանրամասնում է, որ որդին ստացել է ողնաշարի 8-րդ ողնաբեկորի վիրավորում, և նրան անհրաժեշտ էր վիրահատություն, քանի որ մի բեկոր դեռ մնացել էր մարմնում։ Մայրը հիշում է, թե ինչպես հանդիպեց որդուն Խնձորեսկում՝ ուր նրան տեղեկեցին, որ Հենրիկը պետք է տեղափոխվի Սիսիանի հոսպիտալ։ Վիրահատության նախօրեին որդուն տրամադրվեց 7 օրվա մայրական խնամք, բայց նա, աննկուն ու համառ, չհրաժարվեց իր պարտականությունից՝ գնալու ու կանգնելու իր ընկերների կողքին։
Հոկտեմբերի 26-ի առավոտյան նրան տալով պարտադիր ուղեգիրը՝ բժիշկը փորձեց կանգնեցնել նրան, բայց Հենրիկը վճռականորեն պատասխանեց. «Ուղարկեք այնտեղ, որտեղ իմ ընկերներն են, այնտեղ էլ ես գնամ»։ Այդպես էլ որդին չվիրահատվեց՝ մխիթարվելով միայն իր ընկերների կողքին լինելու մտքով։
Հոկտեմբերի 27-ին Հենրիկը ուղարկվեց Շուշի, իսկ հաջորդ օրը՝ Կարմիր Շուկա: Կեսօրին, զենքով բարձված կամազի կողքին կանգնած, նա հերոսաբար ընդունեց ճակատագիրը. ԱԹՍ-ի հարվածից «վալնան» ընկավ հողի վրա, և նա անմիջապես մահացավ, թողնելով անմահ կերպար և հպարտ մայր՝ Հասմիկ Վարդանյանին։
Երկու տարի անց, Հասմիկը բացահայտում է, որ որդու զոհվելուց հետո միայն Սիսիանի հոսպիտալում փաստաթղթերը հետնագրով դուրս են գրվել։ «Որդուս զոհվելուց օրեր անց գնացի Սիսիան, պահանջեցի նրա փաստաթղթերը, սակայն ինձ չտվեցին: Հետո, հետնագրով, գրանցեցին», — պատմում է մայրը։
ԱԹՍ-ների հարվածից հետո Հենրիկի և մյուս զոհերի մարմինները փորձել են անվտանգ տեղափոխել ծառայակիցները, սակայն դրանց վրա կրկին հարված է հասցվել: Հասմիկ Վարդանյանը հիշում է, որ Մարտունու շրջանի Շեխեր գյուղի մոտակայքում որդու մարմինը լրջորեն վնասվել էր, և միայն դեկտեմբերի 31-ին՝ 68 օր անց, նա գտավ Հենրիկի մարմինը Հերացու մորգում: «Ինձ ասում էին՝ տեսնելու ոչինչ չկա, բայց ես չհանձնվեցի, ամեն օր էի գնում ու փնտրում», — պատմում է նա։
Մայրն անկեղծորեն նշում է, որ զինվորականները և հրամանատարները բավարար ուշադրություն չեն ցուցաբերել. «Իմ երեխան զոհված էր, բայց ես ստիպված էի անձամբ հետևել, մինչև վերջ պարզելու, թե որտեղ է նա»:
Հերոս Հենրիկ Էլոյանը հետմահու պարգևատրվել է Արցախի նախագահի կողմից «Մարտական ծառայություն» մեդալով և «Մարտական խաչ» 2-րդ աստիճանի շքանշանով՝ իր անմահ սխրանքը հավերժացնելու համար:
Մանրամասները՝ տեսանյութում։