Եթե ընտրել եք 1-ին ժամացույցը

Այս ժամացույցը՝ կարծես սառած մի ակնթարթ անցյալից, որը երբեք լիովին չի անհետացել։ Դա մի խոստում է, որ տրվել էր շշնջալով, մի որոշում, որ կիսատ է մնացել կամ մի քայլ, որ հետ են քաշել վերջին վայրկյանին։

Կյանքը սիրում է խաղալ նման հնարքներ. հանկարծ նույն զգացողությունը, նույն հայացքը, նույն բառերը կրկնվում են՝ տարիներ անց։ Կարծես ինչ-որ անտեսանելի ուժ ասում է. «Դե՛, հիմա ի՞նչ ես ասելու: Փոխվե՞լ ես, թե՞ դեռ նույն տեղում ես կանգնած»։

Այս նշանը շշնջում է, որ անցյալը ոչ մի տեղ չի գնացել — այն պարզապես սպասում է, երբ վերջապես կայացնես այն վճռական ընտրությունը, որ ժամանակին հետաձգել ես։

Եթե ընտրել եք 2-րդ ժամացույցը

Սա այն ժամացույցն է, որի սլաքները երբեմն կանգ են առնում անսպասելի պահերին… և հենց այդ պահին հանկարծ լսում ես հին մեղեդի, տեսնում ես մի լուսանկար, որ մոռացել էիր գոյություն ունենալ, կամ զգում ես ծանոթ բույրը փողոցում։

Անցյալը քեզ հետ չի ասում «բաժանվենք»։ Այն պարզապես թողնում է հետքեր՝ ինչպես հին նամակներ, որոնք պատահաբար ընկնում են գրքի միջից։ Այս ժամացույցը ասում է. «Ես դեռ այստեղ եմ։ Դեռ չեմ ավարտվել։ Դեռ կա մի բան, որ պետք է ասես կամ լսես»։ Որոշ պատմություններ չեն սպառվում։ Նրանք պարզապես սպասում են ճիշտ երաժշտությանը, որպեսզի կրկին սկսեն հնչել։

Եթե ընտրել եք 3-րդ ժամացույցը

Գրպանի ժամացույց՝ հին, ծանր, գուցե մի փոքր քերծված ու կանգնած։ Այն խորհրդանշում է գաղտնիք, որ դեռևս փակ է մնացել մի փոքրիկ կողպեքի տակ։ Քչերին է հայտնի այդ ստվերային պատմությունը, գուցե նույնիսկ դու ինքդ ես փորձել մոռանալ այն։

Բայց ժամանակը չի մոռանում։ Մի օր հանկարծ բացվում է հին տուփը, գտնվում է մի նամակ, մի առարկա կամ պարզապես մի հայացք անծանոթ մարդուց, և ամեն ինչ վերադառնում է՝ ինչպես սառը քամի, որ բացում է փակված դուռը։

Այս ժամացույցը ասում է. «Գաղտնիքները ծանր են, բայց նրանք չեն անհետանում։ Նրանք սպասում են, մինչև դու պատրաստ լինես բաց անել կափարիչը»։

Եթե ընտրել եք 4-րդ ժամացույցը

Ավազի ժամացույցը, որի ավազը չափազանց արագ է հոսել մի անգամ։ Դու հիշում ես այդ օրերը, երբ ամեն ինչ թռչում էր կողքով՝ ինչպես ավազի հատիկները մատների արանքով։ Շատ բան մնացել է չասված, չանված, չհասկացված։

Կյանքը երբեմն վերադարձնում է նույն ավազը՝ նույն ձևով հոսելով։ Հին երգ, հին փողոց, հին զգացողություն… և հանկարծ հասկանում ես, որ այդ ժամանակաշրջանը դեռ ավարտված չէ քո ներսում։
Այս նշանը շշնջում է. «Ժամանակը կարող է ավարտվել, բայց հիշողությունը՝ ոչ։ Երբեմն պետք է նորից թույլ տաս, որ ավազը հոսի՝ այս անգամ ավելի դանդաղ, ավելի գիտակցաբար»։
Հուսով եմ՝ այս տարբերակը ավելի է «շնչում» և քաշում է ընթերցողին իր մեջ։