Ալինան մինչ օրս հստակ հիշում է այն օրը, երբ առաջին անգամ տեսավ Սեյրանին։ Դա 2008 թվականն էր։ Նա գյուղի խանութում էր աշխատում, երբ ներս մտավ մի երիտասարդ, որը սովորական գնորդի նման էր թվում, բայց այդ հանդիպումը փոխեց նրա ողջ կյանքը։
«Սեյրանը խանութից առևտուր արեց, այդպես էլ ծանոթացանք։ Սկզբում, ճիշտն ասած, մի քիչ չեմուչում էի անում։ Երկու ամիս ընկերություն արեցինք, հետո նույնիսկ վիճեցինք։ Բայց ճակատագիրն արդեն իր որոշումը կայացրել էր։ Հունիսի 7-ին՝ իր և իր մայրիկի ծննդյան օրը, ինձ փախցրեց»,-ժպիտով, բայց նաև կարոտով է հիշում Ալինան։
Սեյրանը սովորական մարդ չէր։ Միջնակարգ կրթությունից հետո սովորել էր Վայքի վարժարանում՝ նախ որպես խոհարար, ապա՝ վարորդ։ Զինվորական ծառայությունն անցկացրել էր Սովետաշենի զորամասում։ Կյանքի ամեն փուլում նա աշխատասեր, պատասխանատու ու նպատակասլաց մարդ էր։ Ամուսնությունից հետո ընտանիքը փորձել էր իր բախտը Ռուսաստանի Դաշնությունում, սակայն հայրենի հողի կանչն ավելի ուժեղ էր։ Նրանք վերադարձան Հայաստան և բնակություն հաստատեցին Վայոց ձորի Զառիթափ գյուղում՝ Սեյրանի տատիկի ու պապիկի տանը։
«Իր նման ամուսին չկար։ Ընտանիքի համար էր ապրում։ Անգամ ծառայության ժամանակ օրվա ընթացքում մի քանի անգամ զանգում էր՝ «Ի՞նչ եք անում, ո՞նց եք»։ Շատ հոգատար հայր էր, երեխաների համար ամեն ինչ էր անում»,-ասում է Ալինան։
2015 թվականից Սեյրանը պայմանագրային զինծառայող դարձավ։ Նրա համար զինվորական համազգեստը պարզապես աշխատանք չէր։ Դա առաքելություն էր, հայրենիքի հանդեպ տրված երդում, որին նա հավատարիմ մնաց մինչև կյանքի վերջին շունչը։ Սկզբում ծառայեց Վայքի զորամասում, ապա տեղափոխվեց Քարվաճառ։ Իր ծառայության ընթացքում արժանացավ բազմաթիվ պատվոգրերի ու շնորհակալագրերի։ Նրան գնահատում էին որպես կարգապահ, պատասխանատու և անվախ զինվորականի։ Քառօրյա պատերազմից հետո ևս նրա ծառայությունը բարձր գնահատականի արժանացավ։
Սակայն Սեյրանի մեծ սիրտը միայն հայրենիքի համար չէր բաբախում։ Երբ տատիկն ու պապիկը հիվանդացան, նա որոշեց վերադառնալ Վայքի զորամաս, որպեսզի ընտանիքին ու ծեր ծնողներին ավելի մոտ լինի։ Ծառայում էր Խնձորուտի, ապա՝ Բարձրունու դիրքերում։ Բայց 2020 թվականի աշնանը եկավ այն օրը, երբ հայրենիքը կրկին իր զավակներին կանչեց մարտի դաշտ։
Հոկտեմբերի 9-ին զինվորներին հարցրել էին՝ ո՞վ է պատրաստ մեկնել Արցախ։ Սեյրանը չսպասեց, չմտածեց, չկասկածեց։ Առաջին կամավորագրվողներից մեկն էր։
«Երբ իրեն ասում էին՝ մի գնա, պատասխանում էր. «Ես չգնամ, բա մեր 18 տարեկան երեխեքը ի՞նչ են անելու»։ Ասում էր՝ ինձ հանկարծ հետ չպահեք»,-հիշում է կինը։
Նա գիտեր, թե ուր է գնում։ Գիտեր, որ պատերազմի ճանապարհը կարող է չվերադարձնել իրեն տուն։ Բայց նաև գիտեր, որ եթե ինքը չգնա, ուրիշի որդին է կանգնելու իր տեղում։
Ջրականում նրանց գումարտակը հայտնվեց պատերազմի ամենաթեժ կետերից մեկում։ Մարտերը դաժան էին։ Կորուստները՝ մեծ։ Այդ օրը, երբ թշնամու հարվածների տակ մնացել էին իր մարտական ընկերները, Սեյրանը չընտրեց անվտանգությունը։ Նա ընտրեց մարդկային կյանքեր փրկելու ճանապարհը։
Նա գնաց վիրավոր տղաներին դուրս բերելու։
Գնաց՝ իմանալով, որ ամեն վայրկյան կարող է լինել վերջինը։
Թշնամու անօդաչուն հարվածեց։ Սեյրանը ծանր վիրավորվեց, սակայն նույնիսկ այդ պահին առաջնայինը իր կողքին գտնվող տղաներն էին։ Նրանց կարողացան դուրս բերել մարտի դաշտից։
Սեյրանին շտապ տեղափոխում էին հիվանդանոց։ Բայց ճանապարհը, ցավոք, դարձավ նրա վերջին ուղին։
Սյունիքի ոլորաններում, հայրենի հողի վրա, նա հավերժ փակեց աչքերը։
«Ժամը 12-ին խոսել էի հետը։ Հարցեր էի տալիս։ Ասաց՝ «Շատ հարցեր մի տուր, Ալին, լավ մնացեք, երեխեքիս լավ պահի»։ Հետո հեռախոսն անհասանելի դարձավ… Այդ խոսքերը մինչև հիմա ականջներումս են»,-ասում է Ալինան։
Երեք օր ընտանիքը նրան փնտրում էր վիրավորների մեջ՝ հավատալով, որ նա ողջ է։ Բայց հետո մարտական ընկերներից մեկը հայտնեց ճշմարտությունը. Սեյրանը զոհվել էր։
Նրան գտան Գորիսի դիահերձարանում։
Սեյրանը զոհվեց հոկտեմբերի 11-ին։
Զոհվեց այնպես, ինչպես ապրել էր՝ ուրիշների կյանքը սեփական կյանքից բարձր դասելով։
Այսօր նրա անունը ապրում է ոչ միայն հուշերում։ Այն ապրում է իր երկու որդիների աչքերում, նրանց քայլերում, նրանց ապագայի մեջ։
«Սկզբում շատ ծանր էր։ Կարծում էի՝ չեմ կարողանալու ապրել։ Բայց հետո նայում էի տղաներիս ու մտածում՝ Սեյրանը հանուն մեզ գնաց, հանուն հայրենիքի։ Ես պետք է ուժեղ լինեմ, որ կարողանամ պահել իր երեխաներին։ Իր ընտանիքն էլ ինձ մենակ չի թողել։ Իրենք իմ թև ու թիկունքն են»,-ասում է Ալինան։
Բայց կարոտը չի անցնում։
Չի անցնում այն մարդու կարոտը, որը վերջին անգամ տունը թողեց ոչ թե իր ընտանիքից հեռանալու, այլ հազարավոր ընտանիքների խաղաղությունը պաշտպանելու համար։
«Անընդհատ խոսում եմ իր հետ։ Անընդհատ սպասում եմ, որ զանգի։ Պատերազմից հետո, երբ տղաները դիրքերից իջնում էին, սպասում էի, որ Սեյրանն էլ կգա։ Բայց հետո հասկացա, որ նա այլևս տուն չի գալու…»
Սեյրանը տուն չվերադարձավ։
Բայց նա վերադարձավ ավելի մեծ իմաստով՝ որպես հերոս, որպես հայրենիքի պաշտպան, որպես մարդ, որի անունը ժամանակը չի կարող ջնջել։
Նա գնաց, որպեսզի ապրեն ուրիշները։
Եվ հենց այդ պատճառով նրա հիշատակը հավերժ է։