Իսկ Դուք գիտե՞ք, թե ինչու նորածին երեխային մինչև 40 օրական դառնալը չի կարելի ցույց տալ ոչ մեկին. դա սնահավատություն չէ, այլ խոր իմաստով ավանդույթ

Հայկական մշակույթում, ինչպես շատ այլ հին ժողովուրդների մոտ, մեծ տեղ են զբաղեցնում սերնդեսերունդ փոխանցված հավատալիքները, որոնք ձևավորվել են ոչ միայն կրոնական պատկերացումների, այլև հոգևոր, բարոյական և անգամ բժշկական ընկալումների հիման վրա։ Դրանցից մեկն էլ նորածին երեխային մինչև 40 օրական դառնալը հանրությանը ցույց չտալու ավանդույթն է։ Թեպետ որոշ ժամանակակից մարդիկ այն կոչում են «սնահավատություն», իրականում այս սովորույթը խոր արմատներ ունի և բերում է առավել հին աշխարհայացքներից։

Ըստ այս հավատալիքի՝ նորածնի հոգին կյանքի առաջին 40 օրերի ընթացքում դեռ ամբողջությամբ «չի կապվել» երկրային կյանքի հետ։ Նա դեռ գտնվում է ինչ-որ իմաստով այնպիսի վիճակում, երբ մաքուր, բյուրեղային էությունն ավելի մոտ է երկնային աշխարհին, քան աշխարհիկ միջավայրին։ Այս օրերի ընթացքում երեխան համարվում է առավել խոցելի՝ ոչ միայն ֆիզիկապես, այլև էներգետիկ առումով։

Ինչո՞ւ հատկապես 40 օր

Թիվ 40-ը համարվում է միստիկ ու սիմվոլիկ շատ մշակույթներում։ Հայտնի է, որ հայ ժողովրդի մեջ այս թիվը ունի բազմաթիվ հոգևոր և խորհրդանշական նշանակություններ՝

• 40-օրյա սուգ

• 40 օր մաքրագործման գործընթացում

• Քրիստոնեությունում՝ Հիսուս Քրիստոսի 40-օրյա քաշքշուկը անապատում

• Մանկան կնունքը՝ հիմնականում կատարվում է հենց 40-րդ օրը

Այս ամենը վկայում է, որ թիվ 40-ը ընկալվում է որպես մի յուրահատուկ սահման՝ անցում մի վիճակից մյուսին։ Նորածնի դեպքում այս 40 օրը դիտարկվում է որպես անցումային շրջան՝ հոգու երկնային վիճակից դեպի երկրային մարմնական գոյություն։ Այս ընթացքում ոչ միայն երեխայի մարմինը, այլ նաև էներգետիկ դաշտը համարվում է անպաշտպան, և արտաքին միջավայրի ցանկացած կոպիտ ներգործություն կարող է խանգարել այդ բնական ընթացքին։

Ինչու չպետք է ցույց տալ երեխային

Հնում հավատում էին, որ չար աչքը, նախանձը կամ անգամ անզգույշ վերաբերմունքը կարող են «վնասել» մանկան խաղաղությունը։ Մարդիկ, թեկուզ լավագույն ցանկությամբ, երբեմն ունեն ծանր էներգիա՝ որը կարող է անցնել երեխային։ Այդ պատճառով խորհուրդ էր տրվում նորածնին չդուրս բերել աշխարհիկ կապերի մեջ, մինչև նա լիովին չամրապնդվի այս աշխարհում։ Բացառություն կարող էին կազմել միայն ծնողները և ամենամոտ հարազատները, ովքեր կապված են մաքուր մտերմությամբ և բարի աուրայով։

Այսօր այս սովորույթը երբեմն ընկալվում է որպես հնացած, բայց այն շարունակում է պահպանվել շատ ընտանիքներում՝ հատկապես նրանց կողմից, ովքեր մեծապես կարևորում են հոգևոր և էներգետիկ հավասարակշռությունը։

Ժամանակակից տեսանկյունից

Նախկինում այս սովորույթը ոչ միայն հոգևոր, այլև գործնական հիմքեր ուներ։ Մանկաբույժները հաճախ ասում են, որ երեխայի իմունային համակարգը լիարժեք ձևավորվում է հենց ծնունդից հետո՝ առաջին շաբաթների ընթացքում։ Արտաքին աշխարհից պակաս շփումը օգնում է պաշտպանել նրան տարբեր վարակներից ու անկայուն պայմաններից։

Այսպիսով, թե՛ ավանդական, թե՛ ժամանակակից գիտական հայացքներն այս հարցում իրար շատ մոտ են. երեխային պետք է հանգիստ, խաղաղ միջավայր, որպեսզի նրա առաջին շաբաթները անցնեն ներդաշնակ, առանց ավելորդ ներգործությունների։