Սուրեն Գևորգյան․ 18 տարեկան դիպուկահար, որ երբեք չհանձնվեց և մնաց մինչև վերջ։
Արամ Գևորգյանի ֆեյսբուքյան էջից՝ պատմություն, որ ցավով ու հպարտությամբ լցնում է մեր սրտերը։
Սուրենը Երևանից էր։ Տաթևի դպրոցում սովորում էր, ապա շարունակեց կրթությունը Հնդկաստանի Կալկաթա քաղաքի հայոց մարդասիրական ճեմարանում։ Նա տիրապետում էր հինգ լեզվի՝ խոսելով աշխարհի տարբեր անկյուններից, բայց սիրտը միշտ մնացել էր հայրենիքում։
2020 թվականի հուլիսի 23-ին երիտասարդը զորակոչվեց բանակ։ Ջրականում (Ջեբրայիլում) ծառայում էր՝ դիպուկահարի պաշտոնում։ Որոշվեց, որ 2 ամսվա զինծառայողը կդառնա իր մարտական ընկերների ապավենը, երբ պատերազմը սկսվեց։
Սկզբից իր հարազատներին չէր ուզում վշտացնել, ասաց, որ բունկերներում են, առաջնագծից հեռու։ Բայց իրականությունն ու մարտական սաստկությունը չէին թույլատրել խաբել իր իրողության ծանրությունը։
Հոկտեմբերի 10-ին, Հադրութի Վանք գյուղի անտառներում, շրջափակման մեջ ընկած՝ հրամանատարի փախուստից հետո, Սուրենը մնաց իր ընկերների կողքին՝ անհավասար մարտում։ Նա, որի մտքում միշտ խոսքի հետևում ուժ ու հավատ էր փայլում, իր 18 տարվա կյանքի ամենաուժեղ վկայությունն ուներ՝ հանուն հայրենիքի մինչև վերջ կռվելը։
Սուրենը բանակ մեկնելուց օրեր առաջ իր ֆեյսբուքյան էջում գրել էր.
«Բոլոր ժամանակներում պառակտումն է եղել Հայաստանի մեծագույն թշնամին։ Միասնական լինելու դեպքում կարող ենք միայն աշխարհին և ինքներս մեզ ապացուցել հակառակը։ Հա՛յ ազգ, լինենք միասնական այս դժվարագույն պահերին։ Ես պատրաստ եմ»։
Սուրենը մնաց հավատարմորեն իր խոստմանը՝ իր կյանքի գնով ցույց տալով, թե ինչ է նշանակում լինել իսկական հայ զինվոր։ Նրա ծնողները հրաժարվեցին հետմահու մեդալներից՝ ասելով, որ իր զոհողությունն անգնահատելի է, և որ նա փառքն ու պատիվը արդեն կրում է անվերջ։
Սուրենը ընդամենը 18 տարեկան էր, բայց դարձավ մեր միասնականության ու հայրենիքի պաշտպանության խորհրդանիշը՝ սերունդների մեջ վառ պահելով նվիրումի անսասան ուղենիշը։