Երևանի պետական բժշկական համալսարանի ռեկտոր Արմեն Մուրադյանը ֆեյսբուքյան իր էջում հուզիչ պատմություն է կիսվել Արցախյան պատերազմի անմահ հերոս, կամավորական ջոկատի անդամ Սամվել Գասպարյանի մասին։
Սամվել Գասպարյան… Քաջ զինվոր, հոգով և սրտով ապագա բժիշկ, որ իր երիտասարդ կյանքը նվիրեց հայրենիքի համար մղվող անարդար պայքարին։ Նա 25 տարեկան էր, երբ, չվախենալով վտանգից, 2020-ի Արցախյան գոյամարտի առաջին օրից ընկերների հետ կամավոր մեկնեց առաջնագիծ՝ իր գիտելիքներն ու ուժը ծառայեցնելու հայրենի հողի պաշտպանության համար։
Սամվելը Գեղարքունիքի Վաղաշեն գյուղից էր՝ կյանքը դեռ բաց չբացված՝ դեկտեմբերի 13-ին նրան ընդամենը 26 տարեկան կդառնար։ Նրա կուրսընկերուհին՝ Աննան, նրան հիշում է որպես համեստ ու բարեհամբույր երիտասարդ, որը չէր նեղացնի ոչ մեկին։ «Շատ էր երազում դառնալ լավ բժիշկ, բայց դեռ չէր ընտրել մասնագիտության ուղին», – ասում է նա։
Լիլիթը, մյուս կուրսընկերուհին, կիսվում է, որ ոչ ոք չգիտեր, որ Սամվելը գնացել է առաջնագիծ. «Սակայն նրա անսահման հայրենասիրությունը ամեն ինչ բացատրում էր»։ Սամվելը բժշկության ճանապարհն անցել էր պատմության ֆակուլտետից, սիրել է «Ալյանս» խաղալը, որտեղ միշտ հաղթում էր՝ իր լավ հայոց լեզվի շնորհիվ։ Նա սիրում էր նաև երգել «Երևանի սիրուն աղջիկ» երգը՝ ժպիտով հիշելով՝ «Երևանի աղջիկների նման գեղեցիկներ չկա»։
Վարդուհին՝ ևս մեկ կուրսընկերուհի, խոսում է նրա անկեղծ բարության ու էներգիայի մասին․ «Սամվելը չէր սիրում լռել, միշտ նոր հուզմունքներ էր փնտրում, ֆուտբոլը նրա մեծ կիրքն էր։ Շատ էր ուզում իր հետ ընկերներով հավաքվել, բայց ճակատագիրը խանգարեց»։
Սամվելի եղբայրն ու զինակից ընկեր Արտաշեսը հիշում է նրա մեծ սիրտն ու բարությունը. «Սամվելը երազում էր բուժել հիվանդ հարազատներին, դեռ չէր ընտրել մասնագիտությունը, բայց, ամենայն հավանականությամբ, վիրաբույժ կդառնար»։
Սամվելը, զինվորական ծառայությունը անցնելով Ջրականում, 2020-ի գոյամարտում էր առաջին շարքում՝ անառիկ պահելով Քարվաճարի դիրքերը, որտեղ և անմահացավ՝ իր կյանքը զոհաբերելով հայրենիքի համար։
«Մենք Քարվաճարի ամենավտանգավոր դիրքերից մեկում էինք, սպասում էինք թշնամուն, բայց նա եկավ վերևից… և հենց այնտեղ էլ Սամվելը հերոսացավ», – պատմում է Արտաշեսը։
Անմահ հերոս Սամվել Գասպարյան… Խոնարհվում ենք քո հիշատակին, կիսում ենք ընտանիքի վիշտն ու հպարտությունը։ Քո գործը չի մոռացվելու, սրտերում ու պատմության էջերում միշտ կլինես որպես իրական հերոս, ապագա բժիշկ ու հայրենիքի անխոնջ պահապան։