Նրա պատմությունը լսելուց հետո ոչ մի կերպ չկարողացա զսպել արցունքներս։
Դասախոսություն անելն համալսարանում ահռելի պատասխանատվություն է։ Պիտի ոչ միայն անընդհատ թարմացնես գիտելիքդ, այլև զգույշ լինես մարդկային հարաբերություններում, որ չվնասես ոչ մեկին, չխախտես ոչ մի ուսանողի հոգին։ Բայց այս անգամ ես հենց այդպես էի զգում՝ պրոֆեսիոնալ չեմ եղել։
Ամեն դաս նրա ներկայությամբ՝ սևազգեստ, վերջին շարքում նստած աղջիկը, ում դեմքին անտառած կարեկցանք ու վիշտ էի տեսնում, ինձ դուր չէր գալիս լռությունը։ Նա այնքան նրբագեղ էր, բայց հոգին՝ մռայլ։ Ոչ մի բառ, ոչ մի ժեստ՝ միայն մերժողական սուսիկ-փուսիկ՝ ինչպես փարիսեցու խնամքով թաքցրած լուրջ ցավը։
Մի օր, երբ ուսանողներիս հետ պատերազմային թեմայով զրուցում էինք, նա՝ այդ նույն սևազգեստ աղջիկը, հանկարծ վեր կացավ, մի կերպ փակելով կոկորդը, գոռաց. «Հերի՛ք է, հերի՛ք է» և դուրս շպրտվեց լսարանից։ Ես մնացի ապշած՝ չհասկանալով, թե ինչ կարող է նման հույզեր առաջ բերել։
Հետո պարզվեց՝ նա արտասահմանում բնակվող մեր հայրենակիցների ընտանիքից է, ում ծնողները ուղարկել են Հայաստան ուսում ստանալու։ Նա այստեղ սիրահարվել էր մի զինվորականի և նշանադրվել։ Իսկ այդ պահին նրա սիրելին կանգնած էր առաջնագծում,՝ վտանգի տակ։
Այդ հուզումնալից միտքը, որ նա միակն է իր երկրում, միակն է հարազատը, որ սպասում է, խեղդում էր նրա հոգին։ Նայում էի նրան ու չէի կարողանում կոպիտ չլինել, չէի կարողանում չերևակայել այն սարսափը, որ պահում էր իր ներսում։
Անցան օրեր, և նրա սև շորերը փոխվեցին։ Ուղիղ առաջնագծից վերադարձած սիրելին ողջ-առողջ դարձավ տուն։ Ու նրա աչքերում նոր լույս բորբոքվեց, նոր հույս։