Վարդան Զաքարյան. Ժպիտով, Հույսով ու Կյանքով Լեցուն…
📅 Հոկտեմբերի 24-ին, Արցախյան գոյամարտի ընթացքում հերոսաբար զոհվեց ժամկետային զինծառայող Վարդան Զաքարյանը։ Նա դարձավ այն անմահներից մեկը, ում անունը այլևս գրվում է ոչ թե պարզապես պատմության էջերին, այլ՝ ժողովրդի սրտերում։
Վարդանը դեռ ընդամենը 22 տարեկան էր։ Նրա զինվորական ուղին նոր էր սկսվել՝ սեպտեմբերին զորակոչվել էր բանակ։ Բայց ինչպես շատերի դեպքում, պատերազմի սարսափը չսպասեց։ Նա անմիջապես մեկնեց ռազմաճակատ՝ կանգնելու հայրենիքի պաշտպանության դիրքերում։ Եվ այնտեղ, Մարտունու ուղղությամբ ինժեներական աշխատանքներ կատարելիս, նա հանդիպեց իր վերջին մարտին։
Նրա զարմիկը՝ Էդգար Զաքարյանը, պատմում է.
«Նրանք չորս հոգի էին։ Նախնական տեղեկություններով՝ Վարդանը զոհվեց հակառակորդի օդուժի հարձակման արդյունքում…»
Մինչ բանակ զորակոչվելը, Վարդանը սովորել էր Չարենցավանի Մեսրոպ Մաշտոցի անվան ավագ դպրոցում, այնուհետև՝ Երևանի հայ-հունական պետական քոլեջում, ապա ընդունվել էր Հայաստանի ազգային ագրարային համալսարան։ Նա ուսանող էր, երազանքներով ու ծրագրերով լի երիտասարդ։
Բայց Վարդանը միայն ուսանող չէր․ նա բարի էր, ընկերասեր, միշտ ժպտացող։ Ընկերները նրան հիշում են որպես մարդ, ով հարգանք էր վայելում բոլորի մոտ՝ առանց դրա մասին բարձրաձայնելու։ Նա ծնողների միակ արու զավակն էր, ուներ քույր։
Պատերազմի ընթացքում էլ ընտանիքին միայն լավն էր ասում։
«Ամեն բան լավ է։ Վտանգ չկա։ Քնած եմ լինում, կամ տղաների հետ խորոված ենք անում», – ասում էր մորը ամեն անգամ։
Նույնիսկ այն վերջին զանգը՝ նախքան դեպքը, լի էր հանգստությամբ ու հույսով։ Նա վստահեցրել էր բոլորին, որ տեղափոխվում են ապահով տեղ ու շուտով կապ կհաստատի։
Բայց այդ զանգը այլևս չեղավ…
Այսօր Վարդանի լուսանկարը ապրում է ընտանիքի սրտերում, ընկերների հուշերում, ու՝ հայոց հողի մեջ՝ որպես հայրենասիրության ամենամաքուր օրինակը։
Խոնարհվում ենք քեզնով, Վարդան…
Դու մեզ համար մնում ես կենդանի՝ ժպիտով, հույսով ու կյանքով լեցուն։