Հայրենիքի հողի վրա ընկած լուռ հերոսը. հետախույզ Հովհաննես Հովհաննիսյան
Սյունյաց լեռների արցունքոտ լռության մեջ, Կապան քաղաքում, 2000 թվականի դեկտեմբերի 23-ին լույս աշխարհ եկավ մի տղա, որին դեռ մանկությունից ճակատագիրը պատրաստում էր բացառիկ ուղու համար։ Հովհաննես Հովհաննիսյանը պետք է դառնար այն սերնդի ներկայացուցիչներից մեկը, որոնք չեն վախենում նայել մահվան աչքերին, երբ վտանգված է հայրենիքը։
2006-2018 թվականներին նա սովորել է Կապանի թիվ 10 միջնակարգ դպրոցում։ Ընտրելով կյանք փրկելու մասնագիտություն՝ 2018-ին ընդունվել է Կապանի բժշկական քոլեջ՝ դեղագետի բաժին։ Բայց դեռ դպրոցական տարիներից Հովհաննեսն ապրում էր ոչ միայն իր ապագայի, այլև հայրենիքի վաղվա մասին մտածելով։ 2015 թվականից նա արդեն Պատանի Երկրապահի շարքերում էր՝ առաջին իսկ պահից գիտակցելով, որ մի օր ինքն էլ կդառնա զինվոր՝ իր ու մեր երկրի պաշտպանության առաջնագծում։
Եվ այդ օրը եկավ։ 2019-ի հունվարի 13-ին Հովհաննեսը սկսեց իր պարտադիր զինվորական ծառայությունը Բերդ քաղաքում։ Ֆիզիկապես ամուր, հոգով՝ անվախ, շուտով անցավ հետախուզության բաժին։ Նրա նվիրվածությունն ու մարտական պատրաստվածությունն այնքան բարձր էին, որ ընդամենը վեց ամիս անց տեղափոխվեց ՀՀ ՊՆ Հատուկ նշանակության զորքեր։ Նա դարձավ Հատուկ նշանակության առաջին ջոկատի հետախույզ՝ մաքուր խղճով կրելով այդ ծանր, բայց պատվաբեր կոչումը։
Զորամասի հրամանատարությունը բարձր գնահատեց Հովհաննեսի ծառայությունը։ Նրա անունը արժանացավ գովասանքների, իսկ անձը՝ վստահության ու հարգանքի։ Բայց Հովհաննեսը փառքի չէր ձգտում։ Նրա զինվորական կարգախոսն էր՝
«Վասն Հայրենյաց՝ առանց փառքի իրավունքի»։
Երբ սկսվեց 2020-ի 44-օրյա պատերազմը, Հովհաննեսը արդեն մարտական պատրաստության ամենաբարձր մակարդակում էր։ Նա անցավ Քարվաճառի, Ջրականի, Հադրութի և Սանասարի ճակատներով՝ իր մասնագիտական վարպետությամբ փրկելով անհաշիվ կյանքեր, փոխանցելով խիզախության շունչը զինակիցներին։
Բայց պատերազմը նվեր չի տալիս կյանք։ Այն վերցնում է լավագույններին։
2020 թվականի հոկտեմբերի 20-ին, Սանասարի շրջանի Սարինտակ գյուղի մոտակայքում, անհավասար ու դաժան մարտի ժամանակ Հովհաննեսը ընկավ՝ իր վերջին շունչը հանելով հանուն մեր վաղվա օրվա։
Նա ընդմիշտ մնաց 20 տարեկան։ Բայց այդ երիտասարդ տարիքում նա հասցրեց ապրել մի կյանք, որը արժանի է հավերժության։ Հովհաննես Հովհաննիսյանը հուղարկավորվեց Կապանի Բաղաբուրջի Եղբայրական հուշահամալիրում՝ հավերժ միանալով այն հերոսներին, որոնց անուններն անցնում են սերունդներից սերունդ։
Նրա կերպարը շարունակում է ապրել այնտեղ՝ ուր շնչում է սարի կամարը, ուր հողն ունի խիզախի հիշողություն, և ուր հայրենասիրությունն ունի անուն՝ Հովհաննես։
